Aran Sei

அரசியல் கைதிகளை ஒடுக்குவதில் பாஜக, சிபிஎம், காங்கிரஸ் கட்சிகள் கைகோர்த்துள்ளன – ஆலன் ஷுஐப் 

ரசியல் நடவடிக்கைக்காக சிறையில் அடைக்கப்படுவது பயங்கரமானது. ஸ்பானிய சட்ட வல்லுநரான லூயிஸ் ஜிமெனெஸ் டி அசுவாவின் கூற்றுப்படி, “அரசியல் கைதிகள், புரட்சிகர மாற்றத்திற்காகவும் சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகவும் பாடுபட்டதற்காக சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்கள்.” அரசாங்கங்களை விமர்சித்ததற்காகவும், எதிராக செயல்பட்டதற்காகவும் எண்ணற்ற மக்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளனர். நெல்சன் மண்டேலா, பிடல் காஸ்ட்ரோ, பகத்சிங் போன்ற தலைவர்கள் மற்றும் எம்.கே.காந்தி போன்ற அனைவரும் அரசியல் கைதிகள் தான். எல்கர் பரிஷத் வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட மனித உரிமை ஆர்வலர்களும், குடியுரிமை (திருத்த) சட்டம் (சிஏஏ) எதிர்ப்பு இயக்கத்தின் போது சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்களும்  அரசியல் கைதிகள்தான். இவர்கள் சமுதாய முன்னேற்றத்திற்காக உழைத்தவர்கள்.

இருப்பினும், அரசியல் கைதிகளை அரசுகள் எப்போதும் “பயங்கரவாதிகள்” என்று அழைக்கின்றன. இந்தியாவில் இருந்த காலனித்துவ ஆங்கில அரசாங்கமும், அதைத் தொடர்ந்து அமைந்த இந்திய அரசாங்கங்களும், ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவர்கள் என்று அவர்கள் கருதியவர்களை சிறையில் அடைத்தனர். எடுத்துக்காட்டாக, சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது ஆங்கிலேயர்கள் பகத்சிங்கை பயங்கரவாதி என்று அழைத்தனர்.

சிறையில் உள்ள அனைவரும் மனித உரிமைகளுக்குத் தகுதியற்றவர்கள், என்றென்றும் சிறையில் இருக்கத் தகுதியானவர்கள் என்பதே இதுவரை சிறைப்படுத்தப்படாத மக்களின் பொதுக் கருத்து. ஆனால் கைதிகளும் மனிதர்கள்தான். 1894 இல் ஆங்கிலேயர்களால் இயற்றப்பட்ட இந்திய சிறைச்சாலைச் சட்டத்தின் கீழ், அனைத்து இந்திய மாநிலங்களும் தங்கள் சூழ்நிலைகளுக்கு ஏற்ப விதிகளை உருவாக்க வேண்டும் மற்றும் இந்த விதிகளின் அடிப்படையில் சிறைகளை நிர்வகிக்க வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, கேரளாவில், கேரள சிறைகள் மற்றும் சீர்திருத்த சேவைகள் (மேலாண்மை) சட்டம், 2014-ன் கீழ் சிறைகள் நிர்வகிக்கப்படுகின்றன.

இந்த சிறை விதி புத்தகங்கள் கைதியின் உரிமைகள், செய்ய வேண்டியவை மற்றும் செய்யக்கூடாதவை, உணவு, உடை மற்றும் பிற அடிப்படைகளை விவரிக்கின்றன. சிறை விதிகளில் எந்தவொரு பொருள் மற்றும் பொருள் அல்லாத முன்னேற்றங்கள், அரசியல் கைதிகளின் முயற்சியால்தான் ஏற்படுகின்றனவே தவிர, அரசின் தயவால் அல்ல. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின் போது, ​​அரசியல் கைதிகளின் உரிமைகளுக்காக 63 நாட்கள் உண்ணாவிரதம் இருந்த ஜதீந்திரநாத் தாஸ், பகத்சிங் மற்றும் அவர்களது தோழர்களின் கோரிக்கைகளை ஆங்கிலப் அரசு இறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களான இ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிபாட் மற்றும் ஏ.கே.கோபாலன் சிறைகளில் போராடிய பின்னர், அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்ததும் பல்வேறு சிறை சீர்திருத்தங்களை செய்தனர்.

சிறைப் போராட்டங்களுக்கு மேலதிகமாக, நீதிமன்றங்களுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் பரப்புரை மூலம் தொடர்ச்சியான பணிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டதால்  பல சீர்திருத்தங்களும், கைதிகளுக்கு ஆதரவாக பல தலையீடுகளும் ஏற்பட்டுள்ளன. 2000 ம் ஆண்டு ஏப்ரல் 26 அன்று, ஆந்திரா மாநில அரசுக்கும்,  செல்லா ராமகிருஷ்ண ரெட்டி மற்றும் பிறருக்கும் இடையிலான வழக்கில்,  குற்றவாளியாக இருந்தாலும், விசாரணைக்கு உட்பட்டவராக இருந்தாலும் அல்லது கைதியாக இருந்தாலும், ஒரு கைதி மனிதனாக இருப்பதிலிருந்து மாறிவிடுவதில்லை என்று உச்ச நீதிமன்றம் மிகத் தெளிவாகத் தெரிவித்துள்ளது. எனவே அரசியலமைப்பின் மூலம் உறுதியளிக்கப்பட்டுள்ள அனைத்து அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் தனிநபர் உரிமையுடையவராவார்.

செப்டம்பர் 9, 2021 அன்று, நிர்மலா குமாரி உப்புங்கண்டிக்கு எதிரான மகாராஷ்டிரா மாநில வழக்கில், மாவோயிஸ்ட் தலைவர் நிர்மலாவுக்கு மருத்துவ சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் கூறியது, “அந்த நபர் கைதியாக இருப்பதால் அவர்  மனிதர் அல்ல என்று ஆகிவிடாது,” என்றும் அது கூறியுள்ளது.இந்த மனித உரிமைச் சூழலில்தான், தொற்றுநோய்களின் போது சிறைகளின் நெரிசலைக் குறைக்க உச்சநீதிமன்றம் தானாக முன்வந்து வழக்குப் பதிவு செய்து, இடைக்கால பிணை அல்லது பரோலில் கைதிகளை விடுவிக்கவும், மூன்றில் இரண்டு பங்கு தண்டனையை முடித்த குற்றவாளிகளை விடுவிக்கவும் நடவடிக்கை எடுத்தது. ஆனால் அரசியல் கைதிகளின் பிணை மனு நிராகரிக்கப்பட்டது.

கேரளாவில் அரசியல் கைதிகள்

இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (மார்க்சிஸ்ட்) மற்றும் அதன் கூட்டணிக் கட்சிகள், இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களுடன் ஒப்பிடுகையில், வாழ்க்கையின் அனைத்து அம்சங்களிலும் கேரளாவை நம்பர் 1 என்று கூறுகின்றன. ஆனால், முதல்வர் பினராயி விஜயனும், அவரது அரசும், எதிர்ப்பாளர்கள், அரசியல் எதிரிகள் மற்றும் விமர்சன சிந்தனை கொண்ட மாணவர்கள் மீது, சட்டவிரோத நடவடிக்கைகள் (தடுப்பு) சட்டத்தை (UAPA) துன்புறுத்துவதற்கும், திணிப்பதற்கும் பிரதமர் நரேந்திர மோடியிடம் இருந்து கற்றுக் கொண்டுள்ளன. பாண்டியங்காவு மாவோயிஸ்ட் வழக்கின் தீர்ப்பு,  மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின்  யுஏபிஏ-க்கு எதிரான நிலைப்பாடு, பாசாங்குத்தனமானது என்பதை தெளிவுபடுத்தியுள்ளது.

சமீப காலமாக கேரளாவில் அரசியல் கைதிகளுக்கு எதிராக பல மனித உரிமை மீறல்கள் நடந்துள்ளன. மாவோயிஸ்ட் தலைவர் ரூபேஷ் சம்பந்தப்பட்ட வழக்கு ஒன்று இதற்கு உதாரணம். அக்டோபர் 2019 இல், ரூபேஷ் மற்றும் யுஏபிஏ-வின் கீழ்  குற்றம் சாட்டப்பட்ட 25  பேர், விய்யூர் உயர் பாதுகாப்பு சிறையில் மனித உரிமைகள் மற்றும் அரசியலமைப்பு மீறல்களுக்கு எதிராக போராட்டம் நடத்தினர்.  சிறை அதிகாரிகள் கழிப்பறைகளில் கூட 24 மணி நேர கேமரா கண்காணிப்பு மற்றும் உடை, மறைவிடங்களில் சோதனை செய்வதாக குற்றம் சாட்டினர். ரூபேஷ் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். அவர் நீதிமன்றத்தை அணுகியபோது, அவர் தனித்து வாதிட்டார்.கொச்சி தேசிய புலனாய்வு முகமை (என்ஐஏ) சிறப்பு நீதிமன்றம், ரூபேஷுக்கு ஆதரவாக தீர்ப்பளித்தது.

இது மாநில அரசு மற்றும் சிறைத்துறை அதிகாரிகளுக்கு பலத்த அடியை கொடுத்தது. இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து சிபிஐ(எம்) தலைமையிலான அரசு மேல்முறையீடு செய்தது. அக்டோபர் 2020 இல் இணையத்தை பயன்படுத்த என்ஐஏ நீதிமன்றத்தின் அனுமதியைப் பெற்ற பிறகு, ரூபேஷ் தனது சொந்த வழக்குகளை வாதிட சட்ட வலைத்தளங்களைப் பயன்படுத்தினார். இதுவே ஒரு வரலாற்று நிகழ்வாகவும் இருந்தது. மாவோயிஸ்ட் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் கண்ணூர் மத்திய சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த சி.கே.ராஜீவன், ஜூன் 2021 இல் கொரோனா வைரஸ் பரிசோதனை, சோப்பு மற்றும் அடிப்படை வசதிகளுக்காக உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். அவரது வேலைநிறுத்தத்தைத் தொடர்ந்து, சிறை நிர்வாகத்தின் பதிலடி நடவடிக்கையாக, ராஜீவன் உயர் பாதுகாப்பு சிறைக்கு மாற்றப்பட்டார். அக்டோபர் 2021 இல், எல்கர் பரிஷத் வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஒரு வழக்கறிஞரான சுரேந்திர காட்லிங் பாடிய பாடலை தி வயர் இணையதளம் வெளியிட்டது. அந்த பாடலில் காட்லிங், “காய்ச்சலாக இருந்தாலும் சரி, கொரோனாவாக இருந்தாலும் சரி, சிறையில் இருக்கும் மருத்துவரிடம் சென்று மருத்துவமனைக்குச் செல்ல நினைத்தால், சிறை அதிகாரிகள் உத்தரவுடன் வரச் சொல்வார்கள்” என்று கூறியுள்ளார்.

பிரச்சினை எவ்வளவு அற்பமானதாக இருந்தாலும், சிறை அதிகாரிகள் விஷயங்களை சிக்கலாக்குகிறார்கள். மாவோயிஸ்ட் என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில் விய்யூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டிருந்த இப்ராகிம் (63) என்பவருக்கு 6 ஆண்டுகளாக மருத்துவ சிகிச்சை மற்றும் பிணை மறுக்கப்பட்டது. (இப்போது, பிணை யில் உள்ளார்). எல்கர் பரிஷத் வழக்கில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு, மருத்துவக் காரணங்களுக்காக பிணை மறுக்கப்பட்டு மருத்துவமனையில் இறந்த ஜேசுட் பாதிரியாரும், பழங்குடியினர் உரிமை ஆர்வலருமான ஃபாதர் ஸ்டான் சுவாமிக்காக பாசாங்குத்தனமாகக் கண்ணீர் சிந்திய பினராயி விஜயனும், சிபிஐ(எம்) கட்சியும், இப்ராஹிமின் குடும்பத்தினர் மற்றும் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் தாக்கல் செய்த மனுவிற்கு பதில் அளிக்கவில்லை. யுஏபிஏ-வின் கீழ் கைது செய்யப்பட்ட ஊடகத்துறை மாணவர் த்வாஹா பசல், பந்தீரங்காவு மாவோயிஸ்ட் வழக்கில் இதேபோன்ற அனுபவங்களைப்  பெற்றார். நீதிமன்ற உத்தரவை மீறி பல் சிகிச்சைக்காக பல நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. அரசியல் கைதிகள் வெளியில் உள்ள மக்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடுவதைப் போலவே சிறைகளுக்குள்ளும் அடிப்படை உரிமைகளுக்காகப் போராட வேண்டும்.

தொற்றுநோய் காலத்தில் சிறைகள்

தொற்றுநோய் பரவல்,  இந்தியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் பேரணிகள் மற்றும் போராட்டங்களுக்கு கட்டுப்பாடுகளை  விதிக்க வாய்ப்பளித்துள்ளது. இது இந்தியாவில் சிஏஏ எதிர்ப்பு மற்றும் தேசிய குடிமக்கள் பதிவேடு (NRC) எதிர்ப்பு இயக்கத்தை கடுமையாக பாதித்தது. ஷாஹீன் பாக் போராட்டம் கைவிடப்பட்டதுடன், ஊரடங்கு என்ற பெயரில் மக்கள் வலுக்கட்டாயமாக தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர். இந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, சிஏஏ / என்ஆர்சி-க்கு எதிரான போராட்டக்காரர்களை அரசு கைதுசெய்து சிறையில் அடைத்தது. வைரஸின் போர்வையில்,  பல்வேறு அமைப்புகள் மற்றும் அரசியல்வாதிகள் துன்புறுத்தப்பட்டனர். அரசு முன்பு ரகசியமாகச் செய்து வந்த பலவும், இப்போது சிறைகளுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் வெளிப்படையாகச் செய்யப்படுகின்றன. மக்கள் மேலும் வறுமையில் தள்ளப்பட்டனர். வேலை இழப்புகள், பட்டினி மற்றும் வெகுமக்கள் வெளியேற்றங்கள் ஆகியவை அதிகரித்தன. வைரஸால் பாதிக்கப்பட்டு, போதிய மருத்துவ சிகிச்சை மறுக்கப்பட்டதால், மக்கள் ஈக்களைப் போல இறந்துவிட்டனர். இவற்றை அரசு பார்த்தது போல் நடிக்கக்கூட இல்லை. அடிப்படை உரிமைகள் நன்கொடையாக முன்வைக்கப்பட்டன. காவல்துறைக்கு அனைத்து அதிகாரங்களும் வழங்கப்பட்டு, தொற்றுநோய் சட்டம் ஒழுங்கு பிரச்சினையாக மாறியது. வெளியில் இருக்கும் சூழ்நிலையே இப்படி என்றால், சிறைகளின் நிலை என்னவாக இருக்கும்? சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்கள், குறிப்பாக அரசியல் கைதிகளின் எதிர்ப்புகள் மற்றும் மறுப்புகள், இந்தியாவின் பல சிறைகளில் நடந்தன. அந்த நேரத்தில் ஏற்கனவே சிறையில் அடைக்கப்பட்டவர்களைத் தவிர, சிஏஏ எதிர்ப்பு இயக்கத்தில் பங்கேற்ற ஆர்வலர்கள் மற்றும் மாணவர்கள் அதிக அளவில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.

கர்ப்பமாக இருந்தபோது சிறையில் அடைக்கப்பட்ட மாணவ செயல்பாட்டாளர் சஃபூரா சர்கார் பற்றி நாம் அனைவரும் நன்கு அறிவோம். முன்னறிவிப்பு இன்றி கைது செய்யப்பட்ட பெரும்பாலான அரசியல் கைதிகளுக்கு அவர்களது வழக்கறிஞர்களை தொடர்பு கொள்ளவோ ​​அல்லது அவர்களது சிறைகளில் தேவையான ஆடைகள் மற்றும் பொருட்களை ஏற்பாடு செய்யவோ அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவர்களது உறவினர்கள் அவர்களைத்  தொலைபேசியில் தொடர்பு கொள்ளக்கூட அனுமதிக்கப்படவில்லை. அவர்களின் சிறை வாழ்க்கையை நரகமாக்க சிறை அதிகாரிகள் முயன்றனர். எல்கர் பரிஷத் வழக்கில் கைது செய்யப்பட்ட கௌதம் நவ்லகா, தனது கண்ணாடியைப் பெற விடாமலும், பார்கின்சன் நோயாளியான ஃபாதர் ஸ்டான் சுவாமியை  உறிஞ்சு குழலில் குடிக்க அனுமதிக்காததன் மூலம், உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடான இந்தியா வெட்கித் தலைகுனிய வேண்டியதாயிற்று.

வரவர ராவின் உடல்நிலை கவலைக்கிடமாக இருந்தபோதும், அவருக்கு சிகிச்சை மறுக்கப்பட்டதும், அவருக்கு மருத்துவ பிணை  மறுக்கப்பட்டதும், ஸ்டான் சுவாமி ‘காவலில் கொல்லப்பட்டதும்’, இந்திய அரசின் கொடூரத்தையும், கொடுமையையும் உலகம் உணரச் செய்தது. இருப்பினும், போப் இந்திய அரசின் தலைவரான நரேந்திர மோடியைத் தழுவியதை நாம் பின்னர் கண்டோம்.

தொற்றுநோயைத் தொடர்ந்து, கைதிகள் பிரச்சினையில் மாநிலங்களுக்கு உச்ச நீதிமன்றம் சில வழிகாட்டுதல்களை வழங்கியது. சிறைச்சாலைகளில் நெரிசலைக் குறைக்க உயர் அதிகாரக் குழு நியமிக்கப்பட்டது. ஆனால் உபா, தேசிய புலனாய்வு முகமை  வழக்குகளில் தொடர்புடைய அரசியல் கைதிகளும் மற்றவர்களும் புறக்கணிக்கப்பட்டனர். மேலும், அரசாங்கத்தின் அலட்சியத்தால், கோவிட்-19 வைரஸால் சிறைச்சாலைகளில் பலர் இறந்தனர். காமன்வெல்த் மனித உரிமைகள் முன்முயற்சியினால் (CHRI) , தொற்று நோய் பரவலுக்குப் பின் 68,264 கைதிகள் சிறைகளில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டனர். இவர்களில் 1,831 கைதிகள் கேரளாவில் விடுதலை செய்யப்பட்டுள்ளனர். மார்ச் 1, 2021 முதல், கைதிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் உட்பட 6,606 பேர் வைரஸால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர்.

கேரளாவில் கோவிட் வைரசால் 34 கைதிகள் இறந்துள்ளனர். சிறைவாசிகளின் எண்ணிக்கை குறைந்தாலும், ஏராளமான கைதிகள் நெருக்கடியான அறைகளில் தங்க வைக்கப்பட்டனர். உறவினர்களைப் பார்ப்பது மற்றும் நீதிமன்ற விசாரணைகள் மூலம் வெளி உலகத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு அனுபவிக்கும் கைதிகளின் திறன் தனிமைப்படுத்தப்பட்ட விதிகளால் தாக்கப்பட்டது மற்றும் தனிமை விதிகள் காரணமாக அவர்கள் தனிமைச் சிறையில் பல நாட்கள் அடைக்கப்பட்டனர். இதுபோன்ற சூழலில், ஒவ்வொரு நாளும் சிறைகளுக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் செல்லும் அதிகாரிகளின் குற்றவியல் அலட்சியம், முகமூடிகள், கையுறைகள் மற்றும் பிற கோவிட் நெறிமுறைகள் இல்லாமல் கைதிகளுடன் தொடர்புகொள்வது சிறைகளில் கொரோனா வைரஸ் பரவலின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்க வழிவகுத்தது. கூடுதலாக, சரியான தனிமைப்படுத்தல் நடவடிக்கைகள் இல்லாமல்,  புதிய கைதிகள் தொற்றுநோயைக் கொண்டு வந்தனர். ஜூன் 2020 இல், மாணவர் தலைவர் ஷர்ஜீல் இமாம் உட்பட மொத்தம் 1,200 கைதிகள், சிவில் உரிமை ஆர்வலர் அகில் கோகோயை விடுவிக்கக் கோரி, அசாமில் உள்ள கவுகாத்தி சிறையில் உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். பிப்ரவரி 2021 இல், போபால் சிறையில் உள்ள இரண்டு கேரள கைதிகளான அன்சார், ஷாதுலி மற்றும் ஷிபிலியும் தங்கள் உரிமைகளுக்காக உண்ணாவிரதப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.

மாவோயிஸ்ட்கள் என்ற குற்றச்சாட்டில் விய்யூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட தமிழகத்தைச் சேர்ந்த பல் மருத்துவர் டாக்டர் டி.தினேஷ், மனித உரிமை ஆர்வலர் ஹரியை அழைத்து என்ன நடக்கிறது என்பதை விளக்கியபோது, ​​தொற்றுநோய்களின் போதும் கைதிகளை அரசாங்கம் மனிதாபிமானமற்ற முறையில் நடத்தியது அம்பலமானது. வெளி உலகத்துடன் எந்த தொடர்பும் இல்லாத சிறிய அறைகளில் தங்க வேண்டிய கைதிகள், குறிப்பாக அரசியல் கைதிகள், ஐந்து அல்லது பத்து அதிகாரிகள் தொடர்ந்து தங்கள் செல்களை சோதனை செய்து, கோவிட் நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றாமல் பொருட்களைத் தொடுவதற்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இது ஒரு வாரத்திற்கு இரண்டு அல்லது மூன்று முறை மீண்டும் மீண்டும் செய்யப்படுவதால், இது ஒரு பழிவாங்கும் செயலாகத் தோன்றியது. உண்மையில், தொற்றுநோய்ச் சட்டம் மற்றும் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் கீழ், அத்தகைய சிறை அதிகாரிகள் மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும். கைதிகள் எதிர்கொள்ளும் நிலைமைகளை பொதுமக்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இதுபோன்ற மனித உரிமை மீறல்களுக்கு எதிராக குரல் கொடுக்க வேண்டும்.

அரசியல் கைதிகளின் உரிமைகளுக்காகப் போராடிய ரொனா வில்சன் போன்றவர்கள் சிறையில் அடைக்கப்படும்போதும், அவர் தீவிரமாக அங்கம் வகித்த அரசியல் கைதிகளின் விடுதலைக் குழு போன்ற அமைப்புகள் துன்புறுத்தப்படும்போதும், நாம் அமைதியாக இருந்து விட விரும்புகிறோம். நம்மில் பலர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலருடன் மட்டும் நமது ஒற்றுமையைக் காட்டினோம். மதம், சாதி, அரசியல் ஆகியவை நம் மனசாட்சியை தீர்மானிக்கின்றன. நாம் அப்படி ஆகிவிடக்கூடாது. ஏனெனில் இந்த இந்துத்துவா ஆட்சி, தேர்ந்தெடுத்து தாக்குவதில்லை. எதிர்க்கும் அனைவரையும் வேட்டையாடுகிறது. மேலும் இதற்கு அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் உடந்தையாக உள்ளன. பாரதீய ஜனதா கட்சியாக இருந்தாலும் சரி, சிபிஐ(எம்), காங்கிரஸ் கட்சிகளாக இருந்தாலும் சரி, ஒவ்வொருவரும் தீவிரவாதச் சட்டங்களைச் செயல்பாட்டாளர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தி,  இந்த துன்பகரமான சிறைச்சூழலை நிலை பெறச் செய்கின்றனர். இதற்கு எதிராக உறுதியுடனும்  ஒன்றுபட்டும் நாம் பேச வேண்டும். அரசியல் கைதிகளின் விடுதலை மற்றும் உபா (UAPA) போன்ற பயங்கரவாத சட்டங்களை திரும்பப் பெறுவதற்கான போராட்டத்தை நாம் தொடர வேண்டும்.

கேரள மாநிலம், பந்தீரன்காவு மாவோயிஸ்ட் வழக்கில், சட்டவிரோ நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் (UAPA) குற்றம் சாட்டப்பட்டுள்ள சட்டக்கல்லூரி மாணவர் ஆலன் ஷுஐப்  எழுதிய கட்டுரை, ஆபா முரளிதரனால் ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு www.thewire.in இணையதளத்தில் வெளியிடப்பட்டது. 

மொழிபெயர்ப்பாளர் : நானா

aran-logo

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்