Aran Sei

அன்பின் நீதிமான் அவர்களே, பெரியார் பேசுகிறார் – சத்யா

அன்பின் மார்க்கண்டேய கட்ஜு,

பெரியார் ‘எனும்’ ராஸ்கல் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் வேண்டாம் என்று ஆகஸ்ட் 15ஐ துக்க தினமாக அனுஷ்டித்தார் என்று நீங்கள் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். “பெரும்பாலான மக்கள் ஒரு சில சுயநல சக்திகளால் மூளைச் சலவை செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களது தலையிலிருந்து ‘கோபார்’ஐ நீக்குவதற்கு கொஞ்ச காலம் பிடிக்கும்” என்றும் நீங்கள் சொல்லியிருக்கிறீர்கள்.

ஆம், உண்மைதான். அவர் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் வேண்டவில்லை. இந்தியாவிற்குள் சுதந்திரம் வேண்டினார். ஏனென்றால் மொழி, கலாச்சாரம், ஜாதி மதம் என எத்தனையோ வகையில் துண்டாடப்பட்ட தேசம்தான் இந்தியா.

ஆனால் நீதிமான் அவர்களே இந்த பாகுபாடுகளுக்குக் காரணம் பெரியார் என்ற ராஸ்கல் அல்ல. எந்த ராஸ்கல்கள் ஜாதியை பரப்பினார்களோ, எந்த ராஸ்கல்கள் பிறப்பின் அடிப்படையில் தீண்டாமையை புகுத்தினார்களோ, எந்த ராஸ்கல்கள் இஸ்மாயில் என்று பச்சை குத்தி தேசத்தை துண்டாட நினைத்தார்களோ, அந்த ராஸ்கல்களிடம் இருந்துதான் விடுதலையைக் கோரினார் பெரியார்.

இந்திய நாட்டில் ஜாதி என்பது ‘பெருமைமிகு’ கலாச்சாரம். ஏனென்றால் இந்த கலாச்சாரம்தான் பெரும்பான்மை உழைக்கும் மக்களை கடவுளின் பெயரால், மதத்தின் பெயரால் ஒடுக்கி சாதி அடுக்கில் மேல் இருப்பவர்களின் நலனைக் காக்கிறது. அந்த கலாச்சாரம்தான் பன்நெடுங்காலங்களாக பெரும்பான்மை மக்களுக்கு கல்வியை மறுத்து வந்தது. அந்த கலாச்சாரம்தான் உழைக்கும் மக்களை தெருக்களுக்குள் நுழைய விடாமல் தடுத்தது. அந்த கலாச்சாரம்தான் சக மனிதனின் நிழலும் தீண்டக்கூடாது என தடுத்தது. அந்த கலாச்சாரத்திலிருந்துதான் பெரியார் விடுதலையை கோரினார். மாறாக பிரிட்டிஷ் அரசிடம் இருந்து விடுதலையைக் கோரவில்லை.

அன்பின் நீதிமான் அவர்களே, அவரை துரோகி என்கிறீர்கள். அவர் துரோகியாகத்தான் இருந்தார். தன் சொந்த மதத்துக்கு துரோகியாய் இருந்தார். எந்த மதம் தன் சொந்த மக்களை கசக்கிப் பிழிந்ததோ, எந்த மதம் தன் சொந்த மக்களை நாயினும் கீழாய் நடத்தியதோ. எந்த மதம் ஏற்றத்தாழ்வையே தன் கொள்கையாக கொண்டிருக்கிறதோ அந்த மதத்துக்கு துரோகியாக இருந்தார்.

ஆம் கட்ஜு அவர்களே, அவர் இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கோரவில்லை. இந்திய பெண்களுக்கு சுதந்திரம் கோரினார். எந்தப் பெண்கள் குழந்தைகள் பெரும் யந்திரங்களாக நடத்தப்பட்டார்களோ, எந்த பெண்கள் பீரோ கட்டில் போல ஒரு பொருளாக கருதப் பட்டார்களோ, எந்த பெண்கள் அடுப்பங்கரைக்குள் அடைந்து கிடக்க விதிக்கப்பட்டார்களோ அந்தப் பெண்களுக்கு சுதந்திரம் கோரினார்.

ஆம் அவர் பிரிட்டிஷாரிடம் இருந்து இந்தியாவின் சுதந்திரத்தைக் கோரவில்லை. ஏனென்றால் சுதந்திரம் என்பது பிரிட்டிஷாரிடம் இருந்து மற்றொரு ஒடுக்குமுறையாளர்களின் கையில் வந்து விழும் மாங்கனி என்பதை அவர் அறிந்திருந்தார். ஏனென்றால் நாட்டின் சுதந்திரம் என்பது வெறும் நிலப்பரப்புகளுக்கான அதிகார வரம்பு இல்லை என்பதை நன்கு அறிந்தவர்தான் பெரியார். நாடு என்பது மக்கள் திரள், மக்கள் சுதந்திரம் அடையாமல் அடிமைப்பட்டுக் கிடைக்கும் தேசம் எப்படி சுதந்திரம் அடைந்ததாக கருத முடியும்? அதனால்தான் அவர் போலி சுதந்திரத்தினை எதிர்த்தார்.

அதிகார மட்டத்தில் இருப்பவர்களின் கையில் செங்கோல் மாறுவதை சுதந்திரம் என்று எப்படி சொல்லிவிட முடியும் நீதிமான் அவர்களே? அன்று போலவே இன்றும் தலித்துகள் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள். அன்று போலவே இன்றும் ஆதிவாசிகள் நிலம் பிடுங்கப்பட்டு நிராதரவாய் விடப்படுகிறார்கள். அன்று போலவே இன்றும் போராடுபவர்களின் குரல்வளைகள் நெறிக்கப்படுகின்றன. அன்று போலவே இன்றும் பத்திரிக்கைகள் அதிகார வர்க்கத்தால் ஒடுக்கப்படுகின்றன.

பின்பு இங்கே எதுதான் சுதந்திரம்?

முன்பு அடிமைகளை எஜமானர்கள் தீர்மானிப்பார்கள். இந்த ‘புதிய சுதந்திரத்தில்’ எஜமானர்களை அடிமைகள் தீர்மானிக்கிறார்கள். இதுதான் உங்கள் சுதந்திரம் என்றால் இதைத்தான் எதிர்த்தார் எங்கள் ராஸ்கல் பெரியார்.

இந்திய நாட்டில் தென்னிந்தியர்களான எங்களுக்கு பாரம்பரியம் உண்டு. எங்கள் கலாச்சாரம் உங்களிடமிருந்து மாறுபட்டது. அது திராவிட கலாச்சாரம். அதனால்தான் பெரியார் இந்த சுதந்திரத்தை எதிர்த்தார்.

ஏனென்றால் சுதந்திரம் என்ற பெயரில் இந்த நாட்டின் பன்முகத்தன்மை அழிக்கப்படும் என்பதை பெரியார் அறிந்திருந்தார். வடக்கிலிருந்து மொழியும், கலாச்சாரமும் திணிக்கப்படும் என்பதை பெரியார் நன்றாக அறிந்திருந்தார். அதனால்தான் அவர் சுதந்திரத்தை எதிர்த்தார்.

ஏனென்றால் அவருக்குத் தெரியும். வடக்கிலிருந்து ‘கோபர்’ இறக்குமதி செய்யப்பட்டு தென்னிந்தியர்களின் தலையில் திணிக்கப்படும் என்று. ஏனென்றால் அவருக்குத் தெரியும் ‘கோபார்’கள் அத்தனை சீக்கிரம் வழிக்கப்பட முடியாதவை என்று. ஏனென்றால் அது சாதி எனும் ‘கோபார்’, அது மதம் எனும் ‘கோபார்’, அது மூடத்தனம் எனும் ‘கோபார்’, ஆணாதிக்கம் எனும் ‘கோபர்’, ஆதிக்க வெறி எனும் ‘கோபார்’, பழமைவாதம் எனும் ‘கோபார்’.

எனவே நீதிமான் அவர்களே, நாங்கள் தென்னிந்தியர்கள் பெரியாரை நன்றாக அறிந்திருக்கிறோம். இந்த தேசம், தனது சுதந்திரத்துக்கு தனது பன்முகத்தன்மையை காவுகொடுக்கும் என்று அறிந்திருந்த பெரியாரை, இன்றும் நாங்கள் உணர்கிறோம்.

எங்கள் தமிழக பள்ளி மாணவர்களுக்குக்கூட காந்திஜி, நேருஜி, நேதாஜி, பகத்சிங், கோகலே, ராஜாராம் மோகன்ராய், திலகர் என்று எல்லா வட இந்திய தலைவர்களும் அவர்களின் சமூக பங்களிப்பும் தெரிந்திருக்க, வடஇந்தியாவில் நீதிபதிகளுக்கு கூட தமிழக தலைவர்கள் யாரையும், அவர்களின் சமூக பங்களிப்புகள் எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை என்பதே எந்த அளவுக்கு எங்கள் தலையில் வடக்கிலிருந்து கோபர் நிரப்பப்பட்டிருக்கின்றது என்பதற்கு சாட்சி.

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்