Aran Sei

“டெல்லி தெருக்களில் இரத்தம் சிந்துவதை தடுக்கும் பொறுப்பு மோடிக்கு உள்ளது” – பிரேம் சங்கர் ஜா

Image Credit : thewire.in

தீவிர வலதுசாரி கும்பல் அமெரிக்க நாடாளுமன்ற கட்டிடத்திற்குள் புகுந்தது பற்றி எந்தவித தயக்கமுமின்றி, எந்த வித நிபந்தனையுமின்றி மோடி கண்டனம் செய்தார். அவர் அதிகாரத்திற்கு வந்து ஏறத்தாழ ஏழாண்டுகளாக மனித உரிமைகள் மீதும் அரசியலமைப்பு சுதந்திரத்தின் மீதும் அரசு நடத்தி வரும் திட்டமிட்ட தாக்குதலை பார்த்துக் கொண்டிருப்பவர்களுக்கு முதல் பார்வையில் இது புதிய காற்றை சுவாசிப்பது போன்று இருந்தது.

ஆனால் அவரது அரசு விவசாயிகளுடனான பேச்சுவார்த்தைகளை திடீரென கைவிட்டு உச்சநீதிமன்றம் இந்த விவகாரத்தில் முடிவெடுக்கட்டும் என முடிவு செய்து ஜனவரி 7-ம் நாள் அறிவித்தது மிகவும் மோசமான சரிவாகும்.

உச்சநீதிமன்றம் கருணையுடன் மூன்று விவசாயச் சட்டங்களையும் நடைமுறைப்படுத்துவதை தடை செய்துள்ளது. ஆனால் திங்கட்கிழமை (11/1/20) அதன் முடிவுகள், எந்த அளவு நிர்வாகத்தின் சிறப்புரிமைகளை ஆக்கிரமிப்பு செய்வதாக இருக்கும் என்பதை சங்கடமாக உணர்ந்தது என்பதைக் காட்டியது.

“போராட்டக்காரர்களை அங்கிருந்து ஒரு சிறிது நகர்த்த முடியுமா என்பதைப் பார்க்க வேண்டும்” எனக் கூறியதன் மூலம், அது நெடுஞ்சாலையில் சிங்கு எல்லையில் முகாமிட்டிருக்கும் விவசாயிகளை அகற்றுவதற்கு தேவைப்பட்டால் வன்முறையை அரசு பயன்படுத்தலாம் என்ற வாய்ப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளது.

இடம் பெயர்ந்து செல்வதற்கான சுதந்திரத்தை உறுதி செய்யும் “கடமை” என்ற இதே வார்த்தைகளைக் கொண்டுதான் ஷாஹீன்பாக் போராளிகள் மீது மோடி அரசு தாக்குதலை நடத்தியது என்பது இந்த இடத்தில் நினைவு கூரத்தக்கது.

உச்சநீதிமன்றத்தின் ஏமாற்றம் புரிந்துகொள்ள கூடியதுதான். ஏனெனில் அது கடவுளின் கண் இல்லையே. மாறாக அதுதான் மூன்று விவசாய சட்டங்களால் ஏற்பட்ட பிரச்சினைகள் குறித்து முடிவெடுக்க இந்தியாவிலேயே மிக குறைந்த தகுதி வாய்ந்த அமைப்பாக இருக்கும். அவை முற்றிலும் பொருளாதாரம் சார்ந்ததாகவும், ஓரளவிற்கு அரசியல் சார்ந்ததாகவும் உள்ளன.

சரியாகவோ தவறாகவோ மிகப் பெரும்பான்மையான விவசாயிகள் இந்தச் சட்டங்கள் தங்களை மிக கடுமையாக வறியவர்களாக்கிவிடும் என்றும் தங்களை நாசமாக்கி விடும் என்றும் நம்புகிறார்கள். மேலும் இந்தச் சட்டங்கள் மூலம் சலுகைசார் முதலாளித்துவத்தை வளப்படுத்துவதை நோக்கித் தங்களை அரசு தள்ளுகிறது எனவும் அவர்கள் நம்புகின்றனர்.

நீதிமன்றம் எத்தனை பேருடைய வாதங்களை கேட்டாலும், கற்றறிந்த நீதிபதிகள் எந்த அளவுக்கு இது குறித்து படித்தாலும், ஓரிரவில் அவர்கள் அரசியல் பொருளாதார நிபுணராக அல்ல, பொருளாதார நிபுணராகக் கூட ஆகி விட முடியாது. அவர்களுடைய அதிகார எல்லை, சட்டத்தையும், அரசியலமைப்பையும் பாதுகாப்பதும் அந்த சட்டங்களை முறையாக நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு ஆவன செய்வதும்தான்.

ஒருவேளை அரசு இந்தச் சட்டங்களை வலுக்கட்டாயமாக நடைமுறை படுத்துவதில் பிடிவாதமாக இருந்தால், நீதிமன்றம் இந்தச் சட்டங்களை நிறைவேற்றிய வழிமுறை அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கும், அதன் பிரிவுகளுக்கும், விளக்கங்களுக்கும் இணக்கமாக உள்ளனவா என்பதை மட்டுமே பரிசீலிக்க முடியும்.

மோடியும் அவரது ஆலோசர்களும் தங்கள் அரசு, சட்டப்படியும், அரசியலமைப்புப் படியும் எந்த தவறும் செய்யவில்லை என்பதை நீதிமன்றத்திற்குக் காட்டுவதில் நம்பிக்கையுடன் இருப்பார்கள். எனவே,,” ஜனநாயக நடைமுறைகளை சட்டவிரோத போராட்டங்களால் சீர்குலைக்க முடியாது” என்ற பிரதமரின் கடுமையான அறிவிப்பு, டொனால்ட் டிரம்ப்பிற்கு வாசித்த இரங்கற்பா அல்ல, ஜனவரி 26 அன்று விவசாயிகள் வலுக்கட்டாயமாக தலைநகருக்குள் நுழைந்தால் அவர் விவசாயிகளை என்ன செய்யப் போகிறார் என்பதற்கான முன்னறிவிப்பாக உள்ளது என்று சந்தேகிப்பது கடினமல்ல.

விவசாயிகள் பின்வாங்கப் போவதில்லை என்பதைத் தெளிவாக்கி விட்டதால், அரசாங்கம் மூன்று விவசாயச் சட்டங்களையும் தீவிரமாக மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்ற அவர்களது கோரிக்கையை நிறைவேற்றுவதற்கான வழியைக் கண்டுபிடிக்கப் போகிறதா அல்லது ஜனவரி 26 அன்று டெல்லியைப் போர்க்களமாக மாற்றி, அதன் தொடர்ச்சியாக விளையப்போகும் அனைத்து அருவருப்பான விளைவுகளையும் சந்திக்கும் அபாயத்தை மேற்கொள்ளப் போகிறதா என்பதை முடிவு செய்ய அரசுக்கு இன்னும் 12 நாட்களே உள்ளன.

தனது நலனைப் பின்னுக்கு வைத்து மக்கள் நலனை முன்னிறுத்தும் எந்த ஒரு அரசாங்கமும் பின்வாங்குவது கடினமல்ல. 2005 ஜூலையில் இந்திய- அமெரிக்க அணு ஆயுத ஒப்பந்தத்தின் கருத்துருக்களை (outlines) முதலில் வெளியிட்டபோது அப்போதைய மன்மோகன் சிங் அரசு, இதே போன்று, நாடு முழுவதிலுமிருந்து எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. ஆனால் நாடாளுமன்றம் நடைபெறாதிருந்த நாட்களில் அதை ஆணையாக நிறைவேற்றுவதற்குப் பதிலாக, அதனை நிறைவேறிய ஒன்றாக நாடாளுமன்றம் மீண்டும் கூடும் போது வைப்பதற்குப் பதிலாக, அறியப்பட்ட அனைத்து தகவல்களையும் அன்றைய தடையற்ற ஊடகங்கள் மூலம் நாடு முழுவதும் ஒளிபரப்ப சில மாதங்களை பிரதமர் வழங்கினார்.

ஒரு ஒருமித்த கருத்து உருவாகத் தொடங்கியதும், காங்கிரஸ் கூட்டணி கட்சிகளும், இடதுசாரிகளும் அதை ஆதரிக்க இணங்கச் செய்ய மேலும் ஒரு ஆண்ட எடுத்துக் கொண்டார். இறுதியாக, வாக்கெடுப்பிற்கு விடுவதற்கு முன், நாடு முழுவதும் காணும் வகையில், நாடாளுமன்றத்தில் இரண்டு நாள் விவாதத்திற்கு அனுமதித்தார். இதன் விளைவாக சிவில் அணுசக்தி ஒத்துழைப்பை இந்தியா பெற்றுள்ளதுடன், அது இன்று நிலவும் பரந்த அளவிலான இந்திய- அமெரிக்க போர்தந்திரத்தின் ஒருமித்த கருத்து உருவாக அடித்தளமிட்டது.

எதேச்சாதிகார ஆட்சிக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு

மேற்கூறியதற்கு நேர்மாறாக மூன்று விவசாயப் சட்டங்களை மோடி அரசு நிறைவேற்றிய வழி எதேச்சாதிகார ஆட்சிக்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு ஆகும்: எடுக்கப்போகும் முடிவு நாட்டின் 65% மக்களின் வாழ்க்கையில் நில அதிர்வை ஏற்படுத்தும் என அரசுக்குத் தெரியும். கொரோனா முழு முடக்கம் என்ற போலி காரணத்தால் நாடாளுமன்றம் நடைபெறாமலிருந்த சூழலில் எந்தவொரு முன்னறிவிப்பும் அல்லது கலந்துரையாடலும் இன்றி, அவசர சட்டமாக நிறைவேற்றும் முடிவு எடுக்கப்பட்டது.

செப்டம்பர் 17-ம் தேதி மக்களவையில் “ஒப்புதலுக்காக” மட்டுமே வைக்கப்பட்டு, இரு அவைகளிலும், முன் அறிவிப்பின்றி, நிலைக்குழுவின் மதிப்பீடின்றி, அவையில் விவாதிக்க நேரம் கூடத் தரப்பட்டாமல் அவசர அவசரமாக நிறைவேற்றப்பட்டது.

அரசின் இதே அவசரம், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாநிலங்கள் ஏற்றுக் கொள்வதற்காக தயாரிக்கப்பட்ட ஒப்பந்த விவசாயச் சட்டத்தை அவசரமாக குப்பைக் கூடையில் தள்ளியதிலும் இருந்தது. அந்தச் சட்டம் 2003-ல் அடல் பிகாரி வாஜ்பாயியின் அரசு உருவாக்கிய மின்சார சட்டத்துக்கான வழிமுறையை பின்பற்றியது. வாஜ்பாய் அந்த புதிய பாதை உருவாக்கும் மசோதாவை பல தேசிய வளர்ச்சிக் குழுக் கூட்டங்களுக்குப் பின் சட்டமாக்க நான்கு ஆண்டுகள் எடுத்துக் கொண்டார். மோடி குருநாதரின் முன்மாதிரியை பின்பற்றுவதில் மிகவும் பொறுமையற்றவராகவும், மிகவும் மூர்க்கத்தனம் உள்ளவராகவும் மிகவும் கண்மூடித்தனமாகவும் இருந்தார்.

மோடி தனது முடிவை மாற்றிக் கொள்ள வில்லை என்றால், இந்த போலி ஜனநாயக நாடகத்தின் கசப்பான பழமாக இருக்கப் போவது என்ன? 50 ஆண்டுகளுக்கு முன் வயிற்றுப் பசிக்கு அயல்நாட்டு இறக்குமதியை நம்பி இருந்த நிலையை மாற்றி இன்று உலகின் தலை சிறந்த விவசாய உற்பத்திப் பொருட்களை ஏற்றுமதி செய்யும் நாடாக மாற்றியதற்கு காரணமாக இருந்த பொறுப்பான, சிக்கலான, முறைசாரா, உற்பத்தி, வணிகம் நிதி வலைப்பின்னலை அது அழித்து விடும்.

ஆகவே, அரசு இந்தச்சட்டங்களை நிறைவேற்றுவதற்கு முன், இந்தியாவின் எந்தவொரு பிரிவினரையும் கேட்க வேண்டியதிருந்தால் – மரியாதையுடன் கேட்க வேண்டியிருந்தால்- மேற்கண்ட மாற்றத்திற்குக் காரணமான விவசாயிகளைத்தான் கேட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் போராட்டம் ஆரம்பித்ததிலிருந்தே, அரசு இருமுனை போர்தந்திரத்தை பின்பற்றியது:

முதலாவதாக அவர்கள் போராட்டத்தை நிறுத்த வைப்பது அல்லது எதற்கும் பயன்படாத பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் போராட்டத்தை ஓய்ந்து போகச் செய்ய வேண்டும் என்பது; இரண்டாவதாக அவர்களுடைய நோக்கத்தை இழிவு படுத்துவது, அவர்களுக்கு இருக்கும் ஆதரவை சிறுமைப் படுத்துவது.

பல சுற்றுப் பேச்சுவார்த்தைகளுக்குப் பின்னும், அரசு செய்ய முடிந்ததெல்லாம் கழிவுகளை எரிப்பது குற்றவியல் குற்றமல்ல என்பதை ஒப்புக் கொண்டது மட்டுமே என்பது உண்மையிலேயே முதலாவதாகக் கூறியதை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறது.

அரசின் செய்தி தொடர்பாளர்களும், ஆதரவு ஊடகங்களும் போலியான “நியாயத்தன்மை” என்ற திரைக்குப் பின்னால் விவசாயிகள் போராட்டத்தை முறையற்றதாகக் காட்டி அவர்களின் நாட்டுப்பற்றையும், அர்ப்பணிப்பையும் சந்தேகிக்கும் வகையில் இழிவுபடுத்தும் பரப்புரைகளைச் செய்து வருவது இரண்டாவது தந்திரத்தைச் சேர்ந்ததாக எடுத்துக் கொள்ளலாம்.

உண்மையில் 6% விவசாயிகளே தங்கள் உற்பத்திப் பொருட்களை மத்திய அரசின் உணவு தானியங்களுக்கான குறைந்தபட்ச ஆதார விலையில் விற்பதாகவும், அவர்களும் பஞ்சாப், அரியானா மாநிலத்தைச் சேர்ந்த பணக்கார விவசாயிகள்தான் என்றும், இவர்கள்தான் முதன்மை பயனாளிகள் என்றும், அர்ஹதியாஸ் எனப்படும் பரம்பரை இடைத்தரகர்கள், கடன் தருபவர்கள் ஆகியோருடன் சேர்ந்து அவர்கள் ஏழை விவசாயிகளிடமிருந்து உற்பத்திப் பொருளின் உண்மையான மதிப்பில் 14% மட்டுமே கொடுத்து (30-40% மொத்த லாபத்திற்கு) அநியாய விலைக்கு வாங்குவதாகவும் கூறினர்.

இந்த வாதத்தின்படி, அதிகமாக உள்ள ஏழை மற்றும் குறுவிவசாயிகளின் முன்னேற்றத்திற்கு ஒரே வழி இந்த அமைப்பை வேருடன் பிடுங்கி எறிய வேண்டும் அல்லது இப்போது பரிந்துரைத்துள்ளபடி விவசாயச் சந்தையை நாடு முழுவதும் கட்டுப்பாடற்ற தனியார் வணிகத்திற்கும், ஒப்பந்த விவசாயத்திற்கும் திறந்து விடுவதன் மூலம் இந்த அமைப்பை உதிர்ந்து போக விட வேண்டும்.

இரண்டாவது வழியின் கீழ், அழுகிப் போய்விடும் பழங்களுக்கும் காய்கறிகளுக்கும் பேரம் மூலம் நிலையான விலை நிர்ணியிக்கும் அதிகாரம் சிறு, குறு விவசாயிகளுக்குக் கிடைக்கும் என்கிறார்கள் அவர்கள்.

போராடும் விவசாயிகளை மனிதத்தன்மை நீக்கம் செய்யும் விதமாக, பெரும்பாலானவர்கள் சீக்கியர்கள் என்றும், அவர்களில் பலரும் காலிஸ்தானிகள் அல்லது காலிஸ்தானிகளால் தூண்டப்பட்டவர்கள் என்றும் சங்பரிவார், அவர்களில் கூடுதலாகக் கதைக் கட்டி வருகிறது.

இந்த கடைசி குற்றச்சாட்டு வெட்கக்கேடான பொய் மட்டுமல்ல தந்திரமானதும் பொறுப்பற்றது‌ம் ஆகும். 1980-90 களில் காலிஸ்தானியர்களுக்கு எதிரான “எழுச்சியின்” காரணமாகத்தான் பஞ்சாபின் 7,00,000 முன்னாள் இராணுவ வீரர்கள் அரசிடம் துப்பாக்கி உரிமை கோரிப் பெற்று, 1990-களில் பயங்கரவாதிகளை வயல்வெளிகளில் விரட்டி சுட்டுக் கொன்றனர். அது, இறுதியாக பஞ்சாப் காவல்துறை காலிஸ்தான் கிளர்ச்சிக்கு முடிவு கட்ட முடிந்ததற்கு அடிப்படையாக இருந்தது. இது அந்த பயங்கரவாதத்தின் ஊடாக வாழ்ந்த நம்மில் பலருக்கும் தெரியும்.

நம் முன் உள்ள இன்னும் 12 நாட்களில் இதனை மோடி நினைவில் கொள்வது அறிவுபூர்வமானதாக இருக்கும். ஜனவரி 26-ஐ ஒரு இரத்தக்களறியில் முடிவடைய அனுமதித்தால், அதே போ பிடிவாதமான, வீரம் நிறைந்த இன்னொரு தலைமுறையை மோடி அரசு எதிர்கொள்ள வேண்டி இருக்கும்.

– பிரேம் சங்கர் ஜா

தி வயர் தளத்தில் வெளியான கட்டுரையின் மொழியாக்கம்

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்