Aran Sei

உரிமைகளைப் பறிக்கும் தொழிலாளர் சட்ட திருத்தங்கள் : ஷியாம் சுந்தர்

தொழிலாளர் சட்டங்களில் மாற்றத்தை கொண்டு வரும் முக்கிய மசோதாக்களை மத்திய அரசு நிறைவேற்றி உள்ளது. இதன்படி இதுவரை அமலில் இருந்த 44 மத்திய தொழிலாளர் சட்டங்களை 4 தொழிலாளர் குறியீடுகளாக மாற்றியுள்ளது, மத்திய அரசு. இந்த மாற்றங்களை எதிர்த்து பெருவாரியான தொழிற்சங்கங்கள் தங்களது கருத்துக்களை பதிவிட்டு வருகின்றனர்.

தொழிலாளர் வாழ்க்கையில் இந்தச் சட்ட மாற்றங்கள் என்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் ஒரு தொழிலாளியின் பார்வையில் இந்தச் சட்டங்கள் ஏன் எதிர்க்கப்படுகின்றன என்று பார்ப்போம்.

இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கத்தினை இரண்டு வகையாக பிரிக்க முடியும்.

முதல் பிரிவினர் அமைப்பு சாராத தொழிலாளர்களாக அறியப்படுகிறார்கள். பெருவாரியான தொழிலாளர்கள் நமது நாட்டில் அமைப்பு சாராத தொழிலாளர்களாக தான் இருக்கிறார்கள். உதாரணமாக கட்டிட தொழிலில் ஈடுபடும் கொத்தனார், சித்தாள், எலக்ட்ரீசியன், பிளம்பர், பெயிண்டர் ஆகிய அனைவரும் அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் ஆவர்.

  • இவர்கள் நிரந்தரமாக எந்த நிறுவனத்திலும் பணி புரிய மாட்டார்கள். வேலை செய்தால் அன்றைய வேலைக்கு ஊதியம் கிடைக்கும்.
  • உடல்நிலை சரியில்லாமல் விடுமுறை எடுத்தாலும் அன்றைய தினத்திற்கு அவர்களுக்கு ஊதியம் கிடைக்காது.
  • அவர்களுக்கு எந்த பணி ஓய்வு பலன்களும் வழங்கப்படுவதில்லை.
  • ஒரு தொழிலாளி நன்றாக உடல் உழைப்பை செலுத்தும் வரை அவருக்கு வேலை கிடைக்கும். வயது முதிர்ச்சி காரணமாக ஒருவரால் போதிய அளவு வேலை செய்ய முடியவில்லை என்றால் எந்த வேலையும் அவருக்கு கிடைக்காது.
  • அவர்களுக்கு சங்கம் வைக்கும் உரிமை இருக்காது. அதனால் ஊதிய உயர்விற்காக அல்லது அவர்களின் உரிமைகளுக்காக அவர்களால் போராட முடியாது.

இரண்டாவது வகை தொழிலாளர்கள் அமைப்பு சார்ந்த தொழிலாளர்கள் என்று அறியப்படுகிறார்கள். இந்த தொழிலாளர்கள் மாத ஊதியத்தில் ஒரு நிறுவனத்தில் பணி புரிவார்கள்.

  • அவர்களுக்கு விடுமுறை பலன்கள், ஓய்வூதிய பலன்கள் என்று இந்தியத் தொழிற் தாவா சட்டத்தின் கீழ் பல உரிமைகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன.
  • எந்த ஒரு நிறுவனமும் ஒரு தொழிலாளியை தான் விரும்பும் நேரத்தில் பணி நீக்கம் செய்ய முடியாது. அவ்வாறு பணி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்றால் தொழிலாளர் அலுவலகத்தில் முறையாக விண்ணப்பித்து அவர்களின் அனுமதி பெற்றே ஊழியரை பணி நீக்கம் செய்ய முடியும்.

இவ்வாறு இந்தத் தொழிலாளிகளுக்கு பணி பாதுகாப்பை இந்த சட்டங்கள் வழங்குகின்றன.

அமைப்பு சாரா தொழிலாளர்களுக்கும் பணி பாதுகாப்பு, விடுமுறை பலன்கள், ஓய்வூதிய பலன்கள் ஆகியவற்றை வழங்குவதை உறுதி செய்வதே அரசின் நோக்கமாக இருக்க வேண்டும். மாறாக, இந்த புதிய தொழிலாளர் குறியீடுகள் அமைப்பு சார் தொழிலாளர்களுக்கு இருக்கும் உரிமைகளை நீர்த்துப் போக வைக்கின்றன.

எத்தனை தொழிலாளிகள் பணிபுரிந்து வருகிறார்கள் என்பதை வைத்து நிறுவனங்களை தொழில் தாவா சட்டம் வரையறை செய்துள்ளது. அதன்படி ஒரு நிறுவனத்தில் 100 ஊழியர்களுக்கு குறைவாக வேலை செய்யும் பொழுது அது சிறிய நிறுவனமாக கருதப்படுகிறது. இந்த நிறுவனத்தில் குறைந்த ஊழியர்களே பணி புரிவதால் இந்த நிறுவனங்கள் தமது ஊழியர்களை பணிநீக்கம் செய்யும் பொழுது தொழிலாளர் அலுவலகத்தில் அனுமதி பெற தேவையில்லை.

சட்டத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட 100 ஊழியர்கள் என்ற எண்ணிக்கையில் மத்திய அரசு இப்பொழுது மாற்றத்தை கொண்டு வந்துள்ளது.

இந்தப் புதிய சட்டத் திருத்தத்தின்படி ஒரு நிறுவனத்தில் 300 தொழிலாளிகள் வரை பணி புரியும் பொழுது அது சிறிய நிறுவனமாக கருதப்படும். இந்த புதிய சட்டத்தின்படி 300 ஊழியர்களுக்குக் குறைவாக ஒரு தொழிற்சாலை அல்லது நிறுவனம் இயங்கும் பட்சத்தில் அந்த நிறுவனம் லேஆஃப் (Layoff) செய்யும்போதோ அல்லது பணிநீக்க நடவடிக்கை எடுக்கும் போதோ தொழிலாளர் அலுவலகத்தில் அனுமதி கோர வேண்டியதில்லை.

அதனால் நிறுவனம் தான் விரும்பும்போது ஊழியரை பணி நீக்கம் செய்ய முடியும். குறைந்த அளவு ஊழியர்களே பணி புரிவதால் அங்கு சங்கம் அமைப்பதிலும் சிக்கல்கள் இருக்கும். அதனால் பணி நீக்க நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட தொழிலாளி தமது உரிமைக்காக போராடுவதில் இந்த சட்டத்தின் மூலம் பெரும் பின்னடைவு ஏற்பட்டுள்ளது.

பணிநீக்கம் என்றால் தெளிவாக நமக்குப் புரிகிறது. லேஆப் என்றால் என்ன என்பதற்கு பெருவாரியான மக்களிடம் சரியான புரிதல் இருப்பதில்லை.

ஒரு நிறுவனம் தனது தொழிலாளியை குறுகிய காலத்திற்கு ஊதியம் வழங்காமல் வைத்திருப்பது layoff என்று அழைக்கப்படுகிறது. பஞ்சம், நோய்த் தொற்று, பொருளாதார காரணிகள், உற்பத்திக்கு தேவையான மூலப் பொருட்கள் இல்லாதது, போர் போன்ற காரணங்களால் அனைத்து ஊழியர்களுக்கும் பணி வழங்க முடியாத சூழ்நிலை ஒரு நிறுவனத்திற்கு ஏற்படலாம். அப்பொழுது அந்த நிறுவனம் குறிப்பிட்ட சில ஊழியர்களை மட்டும் பகுதி ஊதியத்தை மட்டும் வழங்கி வேலையை விட்டு நிறுத்துவது லேஆஃப் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

இவ்வாறு லேஆஃப் செய்யப்பட்ட ஊழியர்கள் தற்காலிகமாகத்தான் நிறுவனத்தில் இருந்து நீக்கப்பட்டு இருப்பார்கள். லேஆஃப்-க்கு காரணமான பிரச்சினைகள் தீர்ந்த பிறகு மீண்டும் இந்த ஊழியர்கள் அந்த நிறுவனத்தில் பணி புரிவார்கள். இந்தப் புதிய சட்டத் திருத்தத்தின்படி இப்பொழுது 300 ஊழியர்கள் கொண்ட அனைத்து நிறுவனங்களும் லேஆஃப் செய்தாலும் பணிநீக்க நடவடிக்கையை மேற்கொண்டாலும் யாரிடமும் அனுமதி பெறத் தேவையில்லை.

இந்தச் சட்டங்கள் மறைமுகமாக அமைப்பு சார்ந்த தொழிலாளிகளையும் அமைப்புசாரா தொழிலாளர்கள் நிலைக்கு மாற்றுவதற்கு துணை போகின்றன. வலுவான தொழில் தாவா சட்டங்கள் இருக்கும் காலகட்டத்திலேயே பல நிறுவனங்கள் சட்டத்தை மதிக்காமல் பணிநீக்க நடவடிக்கைகளை செய்து வருகின்றனர்.

உதாரணமாக, தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களை எடுத்துக் கொண்டால் சில லட்சம் தொழிலாளர்கள் வேலை செய்தாலும் கூட தொழிலாளர் துறையில் அனுமதி பெறாமல் தொழிலாளிகளை பணிநீக்கம் செய்து வருவதை பல செய்திகளில் பார்த்திருக்கிறோம். இந்தச் சூழ்நிலையில் தொழிலாளர் சட்டங்களை நீர்த்துப்போகச் செய்வது தொழிலாளர்களின் வாழ்வாதாரங்களை கேள்விக்குறி ஆக மாற்றி விடும். அதன் காரணமாகத்தான் பெருவாரியான தொழிற்சங்கங்கள் இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்து வருகின்றன.

பணிநீக்க நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட தொழிலாளி தொழிற் தாவா சட்டம் பிரிவு 2ஏ இன் கீழ் தமது உரிமைகளுக்காக போராட முடியும் என்றாலும் அதில் ஏற்படும் காலதாமதம் ஒரு தொழிலாளிக்கு அச்சமூட்டுவதாக உள்ளது.

தொழிலாளர் சட்டங்களை மாற்றி அமைப்பதன் மூலம் பல பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் நமது நாட்டில் தமது தொழிற்சாலையை அமைக்கும். அதன் மூலம் அதிக நபர்களுக்கு வேலைவாய்ப்பு கிடைக்கும். அதன் மூலம் நமது நாட்டின் பொருளாதாரம் உயரும் என்ற கண்ணோட்டத்தில் மத்திய அரசு இதை செய்கிறது என்று பொருளாதார வல்லுனர்கள் கூறி வருகிறார்கள்.

ஆனால், இந்த நிறுவனங்கள் குறைந்த ஊதியத்தில் அதிக வேலை செய்யும் ஊழியர்களை இந்த சட்டத்திருத்தத்தின் மூலம் அடைய முடியும். அதிக ஊதியம் கேட்டாலோ, வயது முதிர்ச்சி காரணமாக போதிய உழைப்பை ஒரு தொழிலாளியால் தர முடியாமல் போனாலோ பணி நீக்க நடவடிக்கை எடுப்பதற்கு இந்தச் சட்டத்திருத்தம் வாய்ப்பைத் தருகிறது.

20 வயதுகளில் தனது பணி வாழ்வைத் தொடங்கும் ஒரு தொழிலாளி தமது நாற்பதாவது வயதில்தான் குழந்தைகளின் படிப்பு பிற குடும்ப பொறுப்புகள் என்று தமது வாழ்வின் முக்கிய காலகட்டத்தில் இருப்பார். இந்தச் சூழ்நிலையில் இவர்களுக்கு பணி பாதுகாப்பு கிடைக்கவில்லை என்றால் அது தொழிலாளர் வாழ்க்கையில் மிகப் பெரிய பாதிப்பை உண்டு செய்யும் வாய்ப்புள்ளது.

எந்த நேரத்திலும் பணிநீக்க நடவடிக்கைக்கு உட்படுத்தப்படலாம் என்ற அச்சத்திலேயே ஒவ்வொரு தொழிலாளியும் இருக்க நேரிடும். அதனால் அவர்கள் எந்த பெரிய பொருளாதார முடிவுகளையும் எடுக்க மாட்டார்கள். வீடு கட்டுவது, கார் வாங்குவது என்று எந்தப் பெரிய முடிவுகளையும் செய்ய தயங்குவார்கள். இது மறைமுகமாக இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் மாற்றத்தை கொண்டு வரும்.

நாட்டில் விவசாயத்திற்கு அடுத்தபடியாக அதிக மக்கள் தொழிலாளிகளாகத்தான் உள்ளனர். தமக்கு ஓட்டளித்து தம்மை தேர்ந்தெடுத்த மக்களின் நலன் சார்ந்து அரசு முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்பதே தொழிலாளர்களின் கோரிக்கை. இதுபோன்ற சட்ட திருத்தங்களை கொண்டு வரும்பொழுது தொழிலாளிகளின் உரிமைகளை அமைப்புசாரா தொழிலாளர்களுக்கும் விரிவாக்கி வலுப்படுத்தும் பொறுப்பு மத்திய அரசுக்கு உள்ளது.

பொருளாதார முன்னேற்றம் நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு அச்சாணி போன்றதுதான். ஆனால் அந்த முன்னேற்றம் சில நிறுவனங்களில் மட்டும் ஏற்படாமல் பெருவாரியான தொழிலாளர்களிடமும் ஏற்பட வேண்டும் என்று உணர்ந்து அரசு நடக்க வேண்டும்.

– ஷியாம் சுந்தர்
(கட்டுரையாளர் ஐ.டி துறையில் 20 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பணி அனுபவம் உடையவர்)

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்