Aran Sei

இந்த புதிய சட்டங்கள் விவசாயிகளை மட்டுமே பாதிக்கும் என்று நினைக்கிறீர்களா? – சாய்நாத்

“இந்தச் சட்டத்தினாலோ, அதன் கீழிருக்கும் விதிகள் மற்றும் ஆணைகளினாலோ செயல்படுத்தப்படுபவை அல்லது செயல்படுத்த திட்டமிடப்படுபவை காரணமாக மத்திய அரசிற்கோ, மாநில அரசிற்கோ, மத்திய மாநில அரசுகளின் அதிகாரிகளுக்கோ, பிற நபர்களுக்கோ எதிராக எந்த வழக்கும், குற்றச்சாட்டும், பிற சட்ட நடவடிக்கைகளும் நடத்தப்படக்கூடாது”

விவசாய உற்பத்தி சந்தைக் குழுவை ஒழிக்க நினைக்கும் விவசாய விளைபொருள் வியாபாரம் மற்றும் வர்த்தக (மேம்பாடு மற்றும் எளிமைப்படுத்துதல்) சட்டத்தின் 13 ஆம் பிரிவில் இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

நீங்களோ, புது விவசாயச் சட்டங்கள் விவசாயிகள் தொடர்பானது என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். அரசு அதிகாரிகள் அவர்களுடைய சட்ட கடமையை செய்வதற்கு குற்றச்சாட்டில் இருந்து விலக்கு அளிக்கும் பிற சட்டங்களும் இருக்கின்றன. ‘நல்ல நோக்கத்தோடு’ இயங்குவதற்காக, என்ன செய்தாலும் அவர்களுக்கு கிடைக்கும் பாதுகாப்பு மோசமான விளைவுகளை உண்டாக்குவதாக இருக்கிறது. ‘நல்ல நோக்கத்தோடு’ அவர்கள் செய்த குற்றங்களுக்கு தண்டனை பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது; ‘நல்ல நோக்கத்தோடு’ அவர்கள் எதிர்காலத்தில் செய்யப் போகிற குற்றங்களுக்கான தண்டனைகளில் இருந்தும் பாதுகாக்கப்படுகின்றனர்.

நீதிமன்றங்களில் உங்களுக்கு எந்த உதவியும் கிடைக்கப் போவதில்லை எனும் விஷயத்தை ஒருவேளை மறந்திருந்தீர்கள் என்றால், அதை நினைவுபடுத்த மீண்டும் 15ஆம் பிரிவு வருகிறது.

“சிவில் நீதிமன்றங்களுக்கு எந்த விவகாரம் குறித்தும் வழக்கு அல்லது விசாரணை நடத்தும் அதிகாரம் இல்லை; அவ்வாறு நடத்தப்பட்டால், அந்த வழக்கை இச்சட்டத்தினால் அதிகாரமளிக்கப்படும் நிர்வாகங்கள் கையிலெடுக்கும்”

“நல்ல நோக்கத்தோடு” செயல்படும், சட்டநடவடிக்கைகளுக்கு உட்படாத இந்த “பிற நபர்” யார்?
விவசாயிகள் திரும்ப திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் கார்ப்பரேட் நிறுவன்ங்களின் பெயர்களை கேளுங்கள். பெரிய பெரிய தொழில்களை எல்லாம் எளிமையாக்குவதே இச்சட்டங்களின் நோக்கம்.

“எந்த வழக்கும், குற்றச்சாட்டும், பிற சட்ட நடவடிக்கைகளும் எடுக்கப்பட கூடாது” எனும் போது விவசாயிகள் மட்டுமல்ல, வேறு யாருமே வழக்கு பதிவு செய்ய முடியாது என்றே அர்த்தம். பொது நல வழக்குகளும் பதிவு செய்யப்படக் கூடாது. லாப நோக்கமற்ற அமைப்புகளும், விவசாய சங்கங்களும், குடிமக்களும் (நல்ல நோக்கமாக இருந்தாலும், தீய நோக்கமாக இருந்தாலும்) இதில் தலையிட முடியாது.

1975-77 ஆண்டுகளில் அவசரகால நிலை அமலில் இருந்த போது குடிமக்களின் அத்தனை அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் தடை விதிக்கப்பட்டதற்கு பிறகு, குடிமக்களுக்கு கடுமையாக சட்ட உதவிகளை மறுக்கும் விதிகள் இச்சட்டத்தின் கீழ்தான் வருகின்றன.

ஒவ்வொரு இந்தியனும் இதனால் பாதிக்கப்படுவான். ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்படும் போது, இச்சட்டங்களின் மொழி, கீழ்நிலையில் இருக்கும் ஒரு நிர்வாகியை கூட நீதித்துறை அதிகாரியாக்குகிறது. சொல்லப்போனால், ஒரு கீழ்நிலை நிர்வாகியை, நீதிபதியாகவும், அறங்கூறுநராகவும், தண்டனைகளை நிறைவேற்றுபவராகவும் மாற்றுகிறது. மேலும் இச்சட்டம் விவசாயிகளுக்கும் பெரிய கார்ப்பரேஷன்களுக்கும் இடையே ஏற்கனவே இருக்கும் அநியாய அதிகார சமமின்மையை பெரிதாக்கி காண்பிக்கிறது.

இச்சட்டத்தை குறித்து எச்சரிக்கையடைந்த டெல்லி பார் கவுன்சில், “செயல் அதிகாரிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டு நடத்தப்படும் நிர்வாக முகமைகள் ஈடுபடும் விஷயங்களுக்கு தீர்ப்பளிக்க, கடுமையான சமூக விளைவுகள் இருக்கும் ஒரு சட்டத்தை எப்படி கொடுக்க முடியும்?” என்று கேட்டிருந்தது. (செயல் அதிகாரிகள் என்றால் தங்களுடைய சுயாதீனத்திற்கும், ‘நல்ல நோக்கோடு’ செயல்படுவதற்கும் பெயர் போன, துணை-பிரிவு மாஜிஸ்திரேட்கள், கூடுதல் மாவட்ட மாஜிஸ்திரேட்கள் – என்று அர்த்தம் கொள்க). நீதி அதிகாரத்தை நிர்வாகிகளுக்கு மாற்றுவது “அபாயகரமானது மற்றும் தவறானது” என்கிறது டெல்லி பார் கவுன்சில். இந்த முடிவு “குறிப்பாக மாவட்ட நீதிமன்றங்களை பாதித்து, வழக்கறிஞர்களை பலவீனமாக்கும்” என்கிறது.

இப்போதும், இச்சட்டங்கள் விவசாயிகள் குறித்தது என்றா நினைக்கிறீர்கள்?

விவசாயிகள் (அதிகாரமளித்தல் மற்றும் பாதுகாப்பு) விலை உத்தரவாத ஒப்பந்தம் மற்றும் விவசாய சேவைகள் சட்டம் 2020-ன் கீழும் இப்படி நீதி அதிகாரம் நிர்வாகிகளுக்கு கைமாற்றப்படுவது நடக்கிறது.

18-ஆம் பிரிவு மீண்டும் “நல்ல நோக்கம்” எனும் வாதத்தை முன்வைக்கிறது. 19-ஆம் பிரிவு, “இந்த சட்டத்தால் அதிகாரமளிக்கப்பட்ட துணை நிலை ஆணைக்குழு அல்லது மேல்முறையீட்டு பிரச்சனைகளில் ஆணைக்குழுவால் முடிவெடுக்க வேண்டிய, சிவில் நீதிமன்றங்கள் தலையிட முடியாது. அதேபோல், இந்த சட்டத்தால் அதிகாரம் அளிக்கப்பட்டவர்களால் எடுக்கப்பட்ட முடிவுகள் மற்றும் இந்த சட்டத்தின் அடிப்படையில் வகுக்கப்பட்ட விதிகளுக்கு எந்த ஒரு நீதிமன்றமோ அல்லது அதிகார அமைப்போ தடைவிதிக்க முடியாது” என்கிறது.

இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 19 ஆம் ஷரத்து, பேச்சு மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம், ஆயுதங்களின்றி கூடுவதற்கான சுதந்திரம், கழகங்கள்/சங்கங்கள் அமைக்க சுதந்திரம், இந்தியா முழுவதும் சென்று வர சுதந்திரம் போன்றவற்றை குறித்து அமைந்ததுதான் நகை முரண்.

அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 32 ஆம் ஷரத்தோடு, இந்த விவசாயச் சட்டத்தின் 19 ஆம் பிரிவு முரண்படுகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பின் அடித்தளமாக கருதப்படும் 32ஆம் பிரிவு, சட்டநடவடிக்கைகளுக்கான உரிமை குறித்தது.

நிச்சயமாக பிரதான ஊடகங்கள் (மக்கள்தொகையின் 70%-ற்கு பயனளிக்காத ஒன்றை இப்படிச் சொல்வது விசித்திரமாகவே இருக்கிறது) இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு இச்சட்டம் உருவாக்கும் களங்கத்தை அறிந்திருக்கும். ஆனால், ஜனநாயகத்தையோ, பொது நலனையோ விடலாபம் தான் அவர்களை உத்வேகப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. கருத்து வேற்றுமைகள் தொடர்பான குழப்பங்களை எல்லாம் களைந்துவிடுங்கள்

இந்த நிறுவனங்கள் எல்லாம் பெரிய கார்பரேட்களும், இந்தியாவின் பெரிய கார்ப்பரேட்களின் பிக் பாஸ் தான் இந்தியாவில் பெரிய (பணக்கார) ஊடக நிறுவன உரிமையாளரும் கூட. டெல்லியின் எல்லைகளில் விவசாயிகள் போடும் கோஷத்தில் ‘அம்பானி’ எனும் பெயரும் இருக்கிறது. சிறு ஊடக நிறுவனங்களை எடுத்துக் கொண்டாலும், ரியல் எஸ்டேட்டிற்கும் – ஃபோர்த் எஸ்டேட் (fourth estate) எனப்படும் ஊடக நிறுவனங்களுக்கும் என்ன வித்தியாசம் என்பதை நெடு நாட்களாகவே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அப்படியான ஒரு உலகில் மூழ்கியிருக்கும் மைய நீரோட்ட ஊடகத்தால், கார்ப்பரேஷன்களின் நலன்களை விடுத்து, விவசாயிகள் அல்ல குடிமக்களின் நலன்களை கூட முன்னிறுத்த முடியாது.

தொடர்ந்து விவசாயிகளை பணக்காரர்கள் என்றும், பஞ்சாப்பை சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் தான் என்றும், காலிஸ்தானிக்கள் என்றும், போலியானவர்கள் என்றும், காங்கிரஸ் சதிகாரர்கள் என்றும் தீயவர்களாக பல பத்திரிக்கைகள் சித்தரிக்கின்றன.பெரிய ஊடக நிர்வாகங்களோ முதலை கண்ணீர் வடிக்கின்றன.

நியாயமாக, அரசு இதை விட சிறப்பாக இந்த பிரச்சினையை கையாண்டிருக்க வேண்டும். ஏனென்றால், போராடுபவர்கள் எல்லாம் எதுவும் தெரியாத கிராமத்து மக்கள், அவர்களுக்கு இந்தச் சட்டங்களை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும். விவசாயிகளின் நலனிற்காகவும், பொருளாதாரத்தின் நலனிற்காகவும் மிகவும் அக்கறையோடு பிரதமரும், பொருளாதார வல்லுநர்களும் வடிவமைத்த இச்சட்டங்கள் எவ்வளவு பிரமாதமானவை என்பதை அவர்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டும் எனும் தொனியில் செய்திகள் வெளியிடும் இந்த ஊடகங்கள் இறுதியாக “இச்சட்டங்கள் முக்கியமானவை, அவசியமானவை, இவை நடைமுறைபடுத்தப்பட வேண்டும்” என்கின்றன.

இண்டியன் எக்ஸ்பிரஸின் தலையங்கம் ஒன்று, “இந்த மொத்த நிகழ்விலும் பிரச்சினையாக இருப்பது சட்டங்கள் அல்ல, மாறாக சட்டங்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட விதமும், அரசு இதை மக்களிடம் எப்படி கொண்டு சென்றது என்பதும் தான்” என்கிறது. மேலும், இப்போது அரசின் மோசமான மேலாண்மையினால் “இந்திய விவசாயத்தின் உண்மையான சக்தியை அறுவடை செய்யும் இந்த புது விவசாயச் சட்டங்கள் போன்ற” வேறு உன்னதமான திட்டங்களும் பாதிக்கப்படும் என்கிறது தி எக்ஸ்பிரஸ்.

“குறைந்தபட்ச ஆதார விலை திட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டது என விவசாயிகள் தவறாக நினைப்பதை தான் முதலில் அரசுகள் சரி செய்ய வேண்டும்” எனும் தி டைம்ஸ் ஆஃப் இண்டியா தலையங்கம், “மத்திய அரசின் இந்த சீர்திருத்தச் சட்டம், விவசாய வர்த்தகத்தில் தனியார் பங்கேற்பை அதிகரிக்க கொண்டு வரப்பட்ட நேர்மையான சட்டம். இந்த சட்டங்கள் வெற்றி பெறுவதை பொறுத்துதான் விவசாய வருவாய் இரட்டிப்பாக்கப்படுமா என்று தெரியும்” என்றும், “இச்சட்டங்கள் இந்திய உணவு சந்தையில் இருக்கும் சீர்குலைவை சரி செய்யும்” என்றும் சொல்கிறது.

விவசாயிகளுக்கு பின்னே எந்த சதிகார கும்பல் இருக்கிறது என்பன போன்ற கேள்விகளோடு அரசாங்கம் போராடிக் கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், தலையங்க எழுத்தாளர்களுக்கு அவர்கள் யாருக்காக எழுதுகிறார்கள் என்பது தெரியும். அவர்களுக்கு சோறு போடும் கார்ப்பரேட் கரங்களுக்கு எந்த பாதகமும் உண்டாக்காமல் எப்படி எழுதுவது என்றும் தெரியும்.

குறைந்தபட்சம் நடுநிலைமையோடு செயல்பட நினைக்கும் தொலைக்காட்சி சேனல்களில் கூட, விவாதங்களில் (மத்திய அரசின்) நிர்வாகம் குறித்தும், அதன் நிபுணர்கள் மற்றும் அறிவுஜீவிகள் குறித்தும் தான் பேசப்படுகின்றன.
இந்தச் சட்டங்கள் ஏன் இப்போது கொண்டுவரப்பட்டன? இவற்றோடு கூட அவசர அவசரமாக கொண்டு வரப்பட்ட தொழிலாளர் சட்டங்கள் குறித்து பேசுங்கள் என முக்கியமான கேள்விகள் ஒரு போதும் கேட்கப்படுவதில்லை. கடந்த தேர்தல்களில் நரேந்திர மோடி ஒரு பிரம்மாண்டமான பெரும்பான்மையை வென்றார். இன்னும் 2-3 வருடங்களுக்கு அவருக்கு இந்த பெரும்பான்மை இருக்கும். வேறு ஆயிரம் கோரிக்கைகள், வேலைகள் இப்போது முக்கியமானவையாக இருக்கும் போது பெருந்தொற்றின் உச்ச நேரத்தில் இந்த சட்டங்களை நிறைவேற்றலாம் என பாஜக அரசு நினைக்க என்ன காரணம்?

கோவிட்-19 பெருந்தொற்று பெரிய தாக்கத்தை உண்டாகியிருக்கும் இந்தப் பொழுதில் தான் விவசாயிகளாலும், தொழிலாளர்களாலும் அணி திரளவோ எதிர்த்து போராடவோ முடியாது என்று அரசு கணக்குப் போட்டது. சுருக்கமாக சொல்லப் போனால், இதை விட ஒரு சிறப்பான நேரம் அமைய முடியாது. கலவரம், வேதனை, மனச் சோர்வு சூழலை பயன்படுத்திக் கொண்டு, 1991ல் நடந்தது போல, பிற்போக்குத்தனமான சீர்திருத்தங்களை திணித்துவிடலாம் என நிபுணர்கள் ஊக்குவித்தனர். “ஒரு நல்ல பிரளயத்தை வீணடிக்கக் கூடாது” என பிரதான செய்தி ஆசிரியர்கள் இறைஞ்சினர். ஒரு நித்தி ஆயோக் தலைவர் இந்தியா “அதிகமாகவே ஜனநாயகமாக இருப்பது” எரிச்சலடைய செய்வதாக இருக்கிறது என்று பிரகடனப்படுத்தியதும் அரசுக்கு தூண்டுதலாகவே இருந்தது.

” இந்தியாவில் அளவுக்கதிகமான ஜனநாயகம் ” – நிதி ஆயோக் தலைவர் அமிதாப் காந்த்

சட்டங்கள் அரசியலமைப்பிற்கு முரணாக இருப்பது பற்றின கேள்விகளும், மாநில அரசு கையாள வேண்டிய துறையில் மத்திய அரசு சட்டத்தை மீறுவது குறித்தும், அக்கறையில்லாமல், மேம்போக்காக சில இடங்களில் வெறும் எழுத்துக்கள் மட்டும் இடம்பெற்றிருந்தன.

அரசு புது விவசாய சட்டங்கள் தொடர்பாக குழு அமைக்கும் திட்டத்தை முன் வைத்ததை விவசாயிகள் இவ்வளவு வெறுப்போடு எதிர்க்கிறார்கள் என தலையங்கங்களில் விவாதிக்கப்படவில்லை. நாடு முழுதும் இருக்கும் விவசாயிகள் ஒரு குழுவின் அறிக்கையை பற்றி அறிந்திருக்கிறார்கள், அது அமல் செய்யப்பட வேண்டும் எனக் கேட்கிறார்கள் என்றால் அது ‘சுவாமிநாதன் அறிக்கை’ தான். சுவாமிநாதன் குழு அறிக்கையை நடைமுறைபடுத்துவோம் என்று வாக்குறுதி கொடுத்தாலும், அதை அழித்து புதைப்பதற்குதான் பாஜகவும் காங்கிரஸும் போட்டியிட்டிருக்கின்றன.

2018 நவம்பரில் லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட விவசாயிகள் டெல்லி பாராளுமன்றம் முன் சுவாமிநாதன் அறிக்கையின் முக்கிய பரிந்துரைகளை அமல் செய்ய வேண்டும் என்று கோரி ஒன்று கூடினர். விவசாயக் கடன் தள்ளுபடி வேண்டும், குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு உத்திரவாதம் வேண்டும்,விவசாயிகளின் பிரச்சினைகள் குறித்து விவாதிக்க பாராளுமன்றத்தில் சிறப்புக் கூட்டம் நடத்த வேண்டும் ஆகிய கோரிக்கைகளையும் வைத்தனர். சுருக்கமாக சொல்லவேண்டுமென்றால், இன்று டெல்லி அரசிடம் விவசாயிகள் வைக்கும் கோரிக்கைகளை நிறைவேற்ற உறுதியான முயற்சி தேவை. மேலும், அவை 22 மாநிலங்களில் இருந்தும், 4 யூனியன் பிரதேசங்களில் இருந்தும் வருபவை, பஞ்சாப்பில் இருந்து மட்டுமல்ல.

விவசாயிகள் பயத்தில் உறைந்துவிடுவார்கள் எனும் அரசின் கணக்கு தப்பு என்பதை விவசாயிகள் நிரூபித்திருக்கின்றனர். அரசிடம் இருந்து ஒரு கோப்பை தேநீரை கூட வாங்க அவர்கள் தயாராக இல்லை. தங்களின் உரிமைகளுக்காக, நம் உரிமைகளுக்காக போராடவும், அபாயங்களுக்கு மத்தியிலும் இச்சட்டத்தை எதிர்க்கவும் விவசாயிகள் தயாராக இருந்தனர், இருக்கின்றனர்.

மைய நீரோட்ட ஊடகம் தொடர்ந்து கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கும் ஒரு விஷயத்தையும் அவர்கள் திரும்ப திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். உணவு கார்ப்பரேட் கட்டுப்பாட்டிற்கு போனால் என்னாகும் என எச்சரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அது குறித்து ஏதேனும் தலையங்கங்களை பார்க்க நேர்ந்ததா?

அவர்களில் பெரும்பாலானோர், மூன்று சட்டங்களும் திரும்பப் பெறப்பட வேண்டும் எனும் கோரிக்கையை கடந்த ஒரு பெரிய விஷயத்திற்காக – தங்களுக்காகவும் அல்லது பஞ்சாப்பிற்காகவும் – போராடுகிறார்கள். இந்தச் சட்டங்கள் திரும்பப் பெறப்பட்டால், நாம், முன் நின்றிருந்த இடத்திற்கு தான் போவோம் – அது அவ்வளவு நல்ல இடம் இல்லை. நிறைய விவசாயிகள் பிரச்சினைகள் இருந்தது. ஆனால், ஏற்கனவே இருக்கும் வேதனையோடு மீண்டும் புதிய பிரச்சினைகள் சேர்க்கப்படுவதை அது தவிர்க்கும். மேலும், இந்தச் சட்டங்கள் குடிமக்களின் நீதிக்கான உரிமைகளை எப்படி பறிக்கிறது என்பது குறித்து மைய நீரோட்ட ஊடகத்திற்கு தெரியாத வேளையிலும், விவசாயிகளுக்கு தெரிந்திருக்கிறது. அதை விவசாயிகள் அப்படி பார்க்கவில்லை, வெளிப்படுத்திக் கொள்ளவில்லை என்றாலும், அவர்களின் போராட்டமும் ஜனநாயகத்தின், அரசியலமைப்பின் அடிப்படை அமைப்பு பாதுகாக்கப்பட வேண்டியதற்காகவே இருக்கிறது.

(www.thewire.in இணையதளத்தில் பொருளாதார அறிஞர் சாய்நாத் எழுதிய கட்டுரையின் மொழியாக்கம்)

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்