Aran Sei

அமெரிக்காவின் முடிவில்லா போர் : 3.7 கோடி மக்கள் இடம்பெயர்வு

மெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரில் 2001-ல் அல்-கொய்தா தீவிரவாத அமைப்பு நிகழ்த்திய தாக்குதலுக்கு பின் ஜார்ஜ் டபுள்யூ புஷ் ‘பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான உலகப் போரை’ அறிவித்தார். அதற்கு பின்னான அமெரிக்காவின் போர் நடவடிக்கைகளால், 3.7 கோடி மக்கள் தங்கள் வாழ்விடங்களில் இருந்து இடம் பெயர்க்கப்பட்டுள்ளனர் என்று அமெரிக்க பல்கலைக் கழகம் மற்றும் ப்ரவுன் பல்கலைக் கழகத்துடன் இணைந்து நான் செய்த ’போரின் விலை’ (Cost of War) என்ற ஆய்வில் தெரிய வந்துள்ளது.

இந்த 3.7 கோடி மக்களில் 80 லட்சம் பேர் அகதிகள். மீதமுள்ள 2.9 கோடி மக்கள் ஆப்கானிஸ்தான், ஈரான், லிபியா, ஈராக், பாகிஸ்தான், பிலிபைன்ஸ், சோமாலியா, சிரியா மற்றும் ஏமன் நாடுகளுக்கு உள்ளேயே இடம் பெயர்ந்தவர்கள். இந்த 3.7 கோடி மக்கள் தொகை என்பது அமெரிக்காவின் டெக்சாஸ் மற்றும் விர்ஜினியா மாகாணங்களில் உள்ள மக்கள் தொகைக்கு சமமானது. மேலும் இது மொத்த கனடா நாட்டு மக்கள் தொகைக்கு சமமானது.

எங்களுக்கு கிடைத்த புள்ளி விவரங்களை கொண்டு எடுக்கப்பட்ட இந்த ஆய்வு முடிவு, மிகச்சரியான எண்ணிக்கையை தரவில்லை. உண்மையில், இரட்டை கோபுர தாக்குதலுக்கு பின், அமெரிக்காவின் போர் நடவடிக்கைகளால் இடம் பெயர்ந்துள்ள மக்களின் எண்ணிக்கை 4.8 கோடியில் இருந்து 5.9 கோடியாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கிறோம். இது இங்கிலாந்தின் மக்கள் தொகையை காட்டிலும் கூடுதல்.

இத்தனை மக்களின் இடப்பெயர்வுக்கு அமெரிக்காவை மட்டும் முழு காரணமாக சொல்ல முடியாது. இங்கிலாந்து மற்றும் அமெரிக்காவின் நட்பு நாடுகளுடன், தாலிபான், ஈராக் சன்னி, சிரிய சர்வாதிகாரி பாஷர் அல் அசாத், இஸ்லாமிய அரசுகள், அல்-கொய்தா, இதர போராளிகள், அரசுகள் மற்றும் நடிகர்களும் இதற்கு காரணமானவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இடம் பெயர்ந்த மக்களின் பட்டியல் 

53 லட்சம் ஆப்கானியர்கள்,
92 லட்சம் ஈராக்கியர்கள்,
37 லட்சம் பாகிஸ்தானியர்கள்,
17 லட்சம் பிலிப்பினோக்கள்,
42 லட்சம் சோமாலியர்கள்,
44 லட்சம் ஏமன் நாட்டவர்கள்;
12 லட்சம் லிபியர்கள்,
71 லட்சம் சிரியர்கள்.

சிலர் இந்தப் பட்டியலில் ஆப்கானிஸ்தானுக்கும் ஈராக்கிற்கு வெளியில் உள்ள நாடுகளை சேர்த்ததற்கு விமர்சனங்களை வைக்கலாம். சிலர் சிரியாவை சேர்த்ததற்கும் விமர்சனங்களை வைக்கலாம். (சிரியாவின் உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கியதிலிருந்து நடந்த இடப்பெயர்வையும் இதில் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தியுள்ளோம்.) ஆப்கானிலும் ஈராக்கிலும் நிகழ்ந்த மக்கள் இடப்பெயர்வை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டாலும், அது இரண்டாம் உலகப் போரை தவிர்த்து 19-ம் நூற்றாண்டில் நடந்த போர்களில் நடந்த இடப்பெயர்வை தாண்டுகிறது.

இந்த இடப்பெயர்வுகளால் மக்கள் பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும், உளவியல் ரீதியாகவும், உணர்வு ரீதியாகவும் பெரும் பாதிப்பை எதிர்கொண்டிருக்கின்றனர். ஐரோப்பாவிற்கு இம்மக்கள் இடம்பெயர்வதால், உலகம் முழுவதிலும் உள்ள தேசிய இயக்கங்களும் மற்றும் இனவாத இயக்கங்களும் கிளர்ச்சி அடைந்துள்ளன. இத்தகைய கிளர்ச்சிகளால் ஜெர்மன், பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில் அகதிகள் துரத்தப்படுவது அதிகரித்திருக்கிறது. 2016-ல் இருந்து கணக்கு எடுத்துக்கொண்டால், பெரும்பான்மையான ஐரோப்பிய நாடுகள், அகதிகளின் வருகைக்கு முற்றிலுமாக தடை விதித்துள்ளன.

அகதிகளை அனுமதிக்கும் விஷயத்தில் அமெரிக்காவும் இதையே பின்பற்றுகிறது. 2001-ல் இருந்து தரவுகளை எடுத்தோமானால், வெறும் 3.48 லட்சம் மத்திய கிழக்கை சேர்ந்த அகதிகளையே தங்கள் நாட்டிற்குள் அனுமதித்திருக்கிறது. அதற்கு நேர்மாறாக துருக்கி அரசு 3.9 லட்சம் அகதிகளையும் இடம் பெயர்ந்தவர்களையும் தங்கள் நாட்டிற்குள்ள அனுமதியளித்திருக்கிறது. லெபனானில் ஏழு பேரில் ஒருவரும், ஜோர்டனில் பதினைந்து பேரில் ஒருவரும் அகதிகள்.

சமீப ஆண்டுகளாக, கனடா அமெரிக்காவை விட பத்து மடங்கு மக்களை மறுகுடியாக்கம் செய்திருக்கிறது. ட்ரம்ப் ஆட்சிக்கு வந்த பின் அமெரிக்காவில் குடியேறும் முஸ்லீம் நாடுகளை சேர்ந்த அகதிகளின் எண்ணிக்கை பெரும் வீழ்ச்சியை சந்திக்கத் தொடங்கியது. இப்போது அந்த எண்ணிக்கை பூஜியத்தை நோக்கி சென்றுக்கொண்டிருக்கிறது.

இது போன்ற பெரிய அளவிலான இடப்பெயர்வை அமெரிக்க தலைவர்கள் ஆதரிப்பவர்களாக இருந்திருக்கலாம். வியட்னாம் மற்றும் கம்போடியாவில் நடந்த போர்களின் போது, அமெரிக்கா 8 லட்சத்திற்கும் அதிகமான தென்கிழக்கு ஆசிய அகதிகளை தன் நாட்டில் குடியேற அனுமதி தந்தது.

அகதிகளை அனுமதிப்பதால், அரசுகளுக்கு நிதிசுமை ஈர்ப்படுகிறது என்ற கருத்து பொதுவாக உள்ளது. ஆனால் உண்மை அப்படி அல்ல. ஜெர்மனில் குடியேற 2015-ல் மட்டும், எட்டு லட்சம் அகதிகள் விண்ணப்பித்தனர். புதிதாக குடியமரும் இந்த அகதிகளால், நாட்டில் ஒரு புதிய தொழிலாளர் தொகுப்பு உருவாகும் என்பதை ஜெர்மன் அரசு புரிந்துக்கொண்டது.

அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு, அமெரிக்கா வருடத்திற்கு குறைந்தது 2.5 லட்சம் அகதிகளையாவது குடியமர்த்த அனுமதிக்க வேண்டும். ஐ.நாவின் அகதிகளுக்கான மறுவாழ்வு குழுவுக்கு நிதி அளிப்பதில், அமெரிக்கா முதல் இடத்தில் உள்ளது. ஆனால் இந்தத் தொகை போதாது. தொகையை இரண்டு மடங்காக உயர்த்த வேண்டும்.

இதற்கு செலவு செய்ய தயங்குபவர்கள், அமெரிக்கா ராணுவத்திற்கு ஒதுக்கும் நிதியான $74,000 கோடி டாலரை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அமெரிக்காவிற்கு அடுத்த இடங்களில் உள்ள பத்து நாடுகளின் ராணுவ நிதியின் கூட்டுத் தொகையை விட இது அதிகம்.

ராணுவத்திற்கான நிதியை குறைப்பதன் மூலம், இருபது ஆண்டுகளாக வெறும் வரி கட்டும் இயந்திரமாக மாறியிருக்கும் அமெரிக்க மக்களை அதில் இருந்து விடுவிக்கலாம்.

அமெரிக்கா தன் போர் முறைகளையும், போர் குறித்தான செயல் திட்டங்களையும் மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவில்லை என்றால், மேலும் அதன் நேர்மைதன்மை குறித்தும் ஏற்படுத்திய விளைவுகள் குறித்தும் கேள்வி எழுப்பாது போனால், இவ்வுலகில் எப்போதும் முடியாமல் நிகழ்ந்துக்கொண்டிருக்கும் போரை நாம் காண வேண்டியிருக்கும்.

(’தி கார்டியன்’ இணையதளத்தில் வெளியான ’டேவிட் வைன்’ எழுதிய கட்டுரையின் மொழியாக்கம்)

நன்றி : https://www.theguardian.com/

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்