Aran Sei

வீரம் செறிந்த விவசாயிகள் போராட்டம் – வரலாறு படைக்கும் பெண்கள்

நாற்பதுகளில் இருக்கும் ஜஸ்ப்ரீத் கௌர் மற்றும் குர்லீன் கௌர் பங்கேற்கும் முதல் போராட்டம் இது. “ஃபர்ஸ் பன்தா ஹே”. இது தங்களுக்கான பொறுப்பு என்று உணர்வதாக சொல்கிறார்கள்.

நவம்பர் 26 அன்று, பஞ்சாப், ஹரியானா, உத்திர பிரதேசம், ராஜஸ்தான், மத்திய பிரதேசத்தை சேர்ந்த விவசாயிகள் ‘டெல்லி சலோ’ (டெல்லி செல்வோம்) போராட்டத்திற்காக டெல்லியை நோக்கி பேரணியாக சென்றனர். விவசாயிகள் (அதிகாரமளித்தல் மற்றும் பாதுகாப்பு) விலை உத்தரவாத ஒப்பந்தம் மற்றும் விவசாய சேவைகள் சட்டம் 2020, விவசாய விளைபொருள் வியாபாரம் மற்றும் வர்த்தக (மேம்பாடு மற்றும் எளிமைப்படுத்துதல்) சட்டம் 2020 மற்றும் அத்தியாவசியப் பொருட்கள் திருத்தச் சட்டம் 2020 – ஆகிய மூன்று சட்டங்கள் திரும்ப பெறப்பட வேண்டும் மற்றும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு உறுதியளிக்க வேண்டும் என்பன விவசாயிகளின் முக்கிய கோரிக்கையாக உள்ளது. செப்டம்பர் மாதம் இந்த சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டதில் இருந்தே பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானாவின் சில பகுதிகளில் போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன.

டெல்லியின் எல்லைகளில் போராட்டங்கள் தொடங்கி பத்து நாட்கள் ஆகும் நிலையில், போராட்டத்தில் பங்கேற்கும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.

“வீட்டையும் பார்த்துக் கொண்டு, போராட்டத்தையும் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்” என்கிறார் 69 வயதான கிசான் சபையின் உறுப்பினரான சுரிந்தர் கௌர், .

பஞ்சாப், ஹரியானா, உத்திர பிரதேசத்தில் இருந்து போராட்டத்திற்கு வந்திருக்கும் பெண்களுக்கு, இந்தச் சட்டங்கள் தங்களையே அதிகம் பாதிக்கும் என்பது தெரிந்திருக்கிறது. “அது எல்லோருக்குமே தெரிந்தது தான். குறைவான வருவாய் வந்தால் அதனால் முதலில் பாதிக்கப்படுவது பெண்களின் சமையலறைகளாவே இருக்கும்” என்கிறார் ரமன்தீப் கௌர்.

“இருப்பதே கொஞ்சம் நிலம், அதையும் அம்பானிக்கும் அதானிக்கும் பரிசாக கொடுத்துவிட்டால், எங்களுக்கு எங்கிருந்து உணவு கிடைக்கும்?” எனக் கேட்கிறார் சுரிந்தர் கௌர்.

இதே உணர்வோடு தான் ஸ்திரீ ஜக்ரிதி ஏக்தா மஞ்ச் அமைப்பை சேர்ந்த அமன்தீப் கௌர் தியோலும் இருக்கிறார். “பெண்கள் ஏற்கனவே இரண்டாம் தர குடிமக்களை போல நடத்தப்படுகிறார்கள். யாருக்கு உணவு கொடுக்கப்பட வேண்டும், யாருக்கு கல்வி கொடுக்கப்பட வேண்டும் எனும் முடிவுகள் எடுக்கப்படும் போதெல்லாம் எங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுவதில்லை. இந்த சட்டங்களால் விவசாயிகளின் வருவாய் குறைந்தால், நிலைமை இன்னமும் மோசமானதாகவே இருக்கும்” என்கிறார்.

வயலில் வேலை செய்வது தொடங்கி, பயிரை அறுவடை செய்வது, அவற்றை மண்டிகளில் விற்பது என தங்கள் சகோதரர்களுக்கு தோள் கொடுத்து வேலை செய்வதாக போராட்டத்தில் இருக்கும் பெண்கள் சொல்கின்றனர். சொல்லப் போனால், வீட்டில் விவசாய வேலை இருப்பதனால் தான் இன்னும் நிறைய பெண்கள் போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ள முடியாமல் இருக்கின்றனர். வயல்களில் விதைக்கப்பட்டிருக்கும் கோதுமையையும், கால்நடை தீவன பயிர்களையும் கவனித்துக் கொள்ள ஊரில் ஆள் தேவையாக இருக்கிறது. ஒவ்வொரு வருடமும் இந்த வேலையை ஆண்கள் செய்வார்கள். இந்த வருடம் பலரும் போராட்டத்தில் இருப்பதால், இந்த வேலையை தங்கள் கைகளில் எடுத்திருக்கிறார்கள் பெண்கள்.

“ஊரில் எங்கள் சகோதரிகள் சத்தமின்றி உழைப்பதனால் தான், இங்கே நிறைய ஆன்கள் போராட்டத்திற்கு வர முடிகிறது” என்று கூறுகிறார் சுரிந்தர்.

பஞ்சாப்பில், உள்ளூரில் சுங்கச்சாவடிகளுக்கும், ரிலையன்ஸ் வணிக வளாகங்களுக்கும் முன் நடக்கும் போராட்டங்களில் பங்கேற்பதிலும் பெண்கள் பரபரப்பாக இருக்கிறார்கள். இந்த வேகம் குறையக் கூடாது என்று நினைக்கிறார்கள்.

வேறு பொறுப்புகளோடு சேர்த்து இவற்றையும் கவனித்துக் கொள்கிறார்கள். சிலருக்கு வீட்டில் வயது முதிர்ந்த பெற்றோர்கள் இருக்கின்றனர். சிலருக்கு சின்னக் குழந்தைகள் இருக்கின்றன. வேறு சிலருக்கு கால்நடைகள் இருக்கின்றன. “பஞ்சாப்பில் இருந்து அதிகாலை கிளம்புகிறோம், இரவில் வீட்டிற்கு திரும்புகிறோம். நாங்கள் திரும்பி வரும் வரை எங்கள் கால்நடைகளுக்கு தீவனம் கொடுக்க யாருமே இல்லை” என்கிறார் கடந்த ஏழு நாட்களாக தினமும் இப்படி பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் குர்லீன் கௌர்.

வீட்டையும், போராட்டத்தையும் ஒரே சமயத்தில் பார்த்துக் கொள்ள ஒரு ‘சுழற்சி திட்டத்தை’ பின்பற்றுகிறார்கள். ஒவ்வொரு ஐந்து – பத்து நாளும் சிலர் ஊருக்கு சென்று அங்கிருக்கும் வேலைகளை கவனிக்கிறார்கள். “வீட்டில் எங்கள் குடும்பங்களை விட்டு வந்திருப்பதால் இந்த திட்டத்தை பயன்படுத்துகிறோம். வீட்டுவேலையையும் யாராவது பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லவா? ஆனால், போகிற பத்து பேர் அவர்களுக்கு பதிலாக 200 பேரை கொண்டு வருவார்கள் என்பது உறுதி” என்கிறார் ரமன்தீப் கௌர்.

ஆனால், அமன்தீப் தியொலின் மூன்று வயது மகளோ, அவரோடு திக்ரி எல்லையில் போராட்ட முகாமில் இருக்கிறாள். “அவளுக்கு இப்போது பழகிவிட்டது” என சிரிக்கிறார் தியோல்.

நவம்பர் 27 போராட்டம் தொடங்கியதில் இருந்து திக்ரி எல்லையில் தான், அதிகளவு பெண்கள் இருக்கின்றனர். 20,000-25,000 பெண்கள் போராட்டம் தொடங்கியதில் இருந்து இதே இடத்தில் இருக்கின்றனர். பாரதிய கிசான் சங்கம் – ஏக்தா உக்ராஹன் அமைப்பு ஒருங்கிணைப்பில், ஹரிந்தர் பிந்துவின் தலைமையில் போராட்டம் நடக்கின்றது. இவர்களில் பெரும்பாலான பெண்கள், சங்க்ரூர், பதிண்டா, மன்சா, பர்னாலா, லூதியானா ஆகிய ஊர்கள் இருக்கும் மால்வா பிரதேசத்தில் இருந்து வருகின்றனர். இப்பகுதிகளில் தான் விவசாயிகள் தற்கொலை விகிதம் அதிகமாக இருக்கிறது. விவசாயிகளின் அமைப்புகள், மாநில பல்கலைகழகங்கள், அரசு தரவுகள் எல்லாம் மால்வா பிரதேசத்தில் தான் பஞ்சாப்பில் 97% விவசாயி தற்கொலைகள் நடக்கிறது என்கின்றன.

இவற்றுக்கு முதன்மை காரணமாக இருப்பது கடன் பிரச்சினை. “கோதுமை, அரிசி, உருளை பயிர்களினால் கடன் அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஏற்கனவே எங்களுக்கு குறைந்தபட்ச ஆதார விலை கிடைப்பதில்லை” என்று பிகேயூ-ஏக்தா உக்ரஹானின் ஹர்ப்ரீத் கௌர் விவசாயிகள் தற்கொலை செய்வதற்கு பின் இருக்கும் காரணத்தை விளக்குகிறார். பதிண்டாவின் ஜெதுகே கிராமத்தை சேர்ந்த அவர், தன் கிராமத்தில் இந்த பிரச்சினை பரவலாக இருப்பதாக சொல்கிறார்.

இதனால் தான் போராட்டங்களில் பெண்களுக்கு பெரிய பங்கு இருக்கிறது. 2013 – 2018 வரை பெண்களுக்கான பஞ்சாப் மாநில ஆணையத்தின் தலைவராக இருந்த பரம்ஜித் கௌர் லந்திரன், தற்கொலை செய்து இறந்து போனவர்களின் மனைவிகளுக்கு மன்சாவில் ஒரு முகாம் ஏற்பாடு செய்ததை நினைவு கூர்கிறார். அவர்களுடைய குறைகளை கேட்ட பிறகு, “இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு நம்மால் உறங்கக் கூட முடியாது. அவர்களின் கண்ணீரை எப்படி துடைப்பது என்றோ, அவர்களுக்கு எப்படி உதவுவது என்றோ எங்களுக்கு தெரியவில்லை. அதனால், இப்போது, மால்வா பகுதியை சேர்ந்த பெண்கள் போராட்டத்தில் முன்னே நிற்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியத்திற்குரியதாக இல்லை” என்கிறார்.

“இந்தப் பெண்கள் விவசாய அமைப்பில் இருக்கும் குறைகளை பார்த்திருக்கிறார்கள். அதன் காரணமாக தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களை, குறிப்பாக ஆண்களை இழந்திருக்கிறார்கள். குடும்பத்தின் பொறுப்பு முழுவதும் இப்போது அவர்கள் மீது இருக்கிறது. தங்கள் குடும்பத்தின் பெரிய பங்கை இழப்பதற்கு காரணமாக இருந்த மோசமான அரசுத் திட்டங்களின் மீது கோபமும் இருக்கிறது. இந்த கருப்புச் சட்டங்களினால், தங்கள் குழந்தைகளை போல பாதுகாக்கும் இந்த நிலத்தையும் அவர்கள் இழந்துவிடக் கூடாது.”

“முதலில் பசுமை புரட்சி எனும் பெயரில் அழிவை உண்டாக்கினார்கள். இப்போது இந்த மூன்று சட்டங்கள். எல்லா பெண்களுக்கும் சட்டங்களின் அத்தனை விவரங்கள் வேண்டுமானாலும் தெரியாமல் இருக்கலாம், ஆனால், இது அவர்கள் உணவை பறித்துவிடும் என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்” என்கிறார் ஹரிந்தர் பிந்து.

பெண்களின் பங்கேற்பை அவமரியாதை செய்ய, பெண்களுக்கு இந்தச் சட்டங்கள் ஒன்றும் புரியாது, எதுவும் தெரியாமல் தான் ஆண்களோடு சேர்ந்து நிற்கிறார்கள் என்று அடிக்கடி சொல்லப்படுவதுண்டு. “ஒரு பெண்ணின் மூளை, அவளுடைய ஜடை பின்னலில் இருக்கிறது என்று சொல்கிறார்கள்” என சலித்துக் கொள்கிறார் அமன்தீப். “அவர்கள் பங்கேற்கவில்லை என்றால், எப்படி இது குறித்து எல்லாம் தெரிந்து கொள்வார்கள்?” என்று கேட்கிறார்.

“பெண்களுக்கு ஏகப்பட்ட பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. அவர்களுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று சொல்வது எல்லாம் உண்மையல்ல” என்கிறார் பஞ்சாப்பின் மாணவர் சங்கத்தின் உறுப்பினர் சுக்ப்ரீத். பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியானாவை சேர்ந்த மாணவிகள் பலர் திக்ரி எல்லையில் இருக்கின்றனர். இந்த விவசாயச் சட்டங்கள் தங்கள் சுதந்திரத்தை பறித்துக் கொள்ளும் என அவர்கள் நினைக்கின்றனர். “அத்தியாவசிய பொருட்கள் திருத்தச் சட்டத்தினால் , ப்ளாக் மார்க்கெட்டிங் (black-marketing) காரணமாக விலைவாசி உயரும். பொருட்களின் விலைகள் ஏற்கனவே அதிகமாகத் தான் இருக்கிறது, வருவாய் குறைவாக இருக்கிறது. எங்களுடைய சுதந்திரம் பறிபோகும்” என்கிறார் ரோதக்கின் சத்ரா ஏக்தா மஞ்ச் அமைப்போடு இணைந்திருக்கும் மாணவி மனிஷா.

அத்தியாவசிய பொருட்கள் திருத்தச் சட்டம் சமையல் எண்ணெய், வெங்காயம், உருளைக்கிழங்கு போன்றவற்றை அத்தியாவசிய பட்டியலில் இருந்து நீக்குகிறது. இதனால், அவற்றின் உற்பத்தியை, வழங்கலை, விநியோகத்தை அரசு ஒழுங்குபடுத்தாது. மத்திய அரசு மட்டுமே, “அசாதாரண சூழல்களின்” போது, எந்த பொருட்கள் “அத்தியாவசியம்” என கருதுகிறதோ அவற்றின் வழங்கலை ஒழுங்குபடுத்தும். மேலும், சேமிப்பு வரம்பு தொடர்பான எந்த நடவடிக்கையும் விலைவாசி ஏற்றத்தை வைத்தே எடுக்கப்படும் என்றும் அச்சட்டம் சொல்கிறது. அரசு ஒழுங்குமுறை செய்யவில்லை என்றால், கார்ப்பரேட்கள் அதிகளவு உற்பத்தி செய்து, அத்தியாவசிய பொருட்களை சேமித்து வைத்து அவற்றை அதிக விலைக்கு விற்கும் என மக்கள் அஞ்சுகின்றனர்.

“எங்கள் எல்லோருக்கும், எங்கள் பாட்டிகளுக்கும் கூட, மோடிஜி செய்வது எங்களை மட்டுமல்ல மொத்த நாட்டையுமே அழித்துவிடும் என்பது தெரிகிறது, புரிகிறது” என்கின்றனர் சண்டிகரை சேர்ந்த பல்விந்தர் மற்றும் ஜஸ்லீன் கௌர். இரண்டு பேரும் கலைஞர்கள் என்றாலும், விவசாயிகளுக்கு ஆதரவளிக்க போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். “ நாங்களும் விவசாயிகளின் மகள்கள், பேத்திகள் தான்” என்கிறார்கள்.

இப்படி பெண்கள் பலர் தங்கள் ஆதரவை தெரிவிக்க போராட்டக் களத்தில் பலவித செயல்பாடுகளில் தங்களை பங்காக்கிக் கொள்கிறார்கள் – சமையல், மருத்துவம், உரைகளையும், சந்திப்புகளையும் ஒருங்கிணைப்பது, ஊடகத்திற்கு அறிக்கை கொடுப்பது என பல வேலைகளை செய்கிறார்கள். திக்ரி எல்லையில் பெண்கள் சமையலறையில் இருக்கும் அளவு ஆண்களும் இருக்கிறார்க/ல். “இது 50-50 தான். சமைப்பது பெண்களின் வேலை என்பதால் நாங்கள் தான் உணவு தயாரிக்க வேண்டும் என யாரும் சொல்லவில்லை” என்கிறார்கள் மனிஷாவும் சுக்ப்ரீத்தும்.

சிங்கு எல்லையிலும், அனைத்து செயல்பாடுகளும் தன்னார்வத்தின் அடிப்படையில் தான் நடக்கின்றன. சேவை, குழு வேலைகள், சமையல் வேலை, மத கீர்த்தனைகள் பாடுவது என அவை பிரிக்கப்படுகின்றன. இதன் வழியே தான், அகண்ட் கீர்த்தனி ஜதாவை சேர்ந்த கல்லூரி மாணவர்களான கவல்ப்ரீத் மற்றும் ஜஸ்ப்ரீத் கௌர் போராட்டத்திற்கு தங்கள் ஆதரவை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். கவல்ப்ரீத் எஸ்.எஸ்.சி பரீட்சைக்கு தயாராகிக் கொண்டிருப்பதற்கு நடுவே போராட்டத்திற்கு வந்திருக்கிறார். பரீட்சை இருக்கும் போது போராட்டத்திற்கு வர என்ன காரணம் எனக் கேட்டதற்கு அவர் சொன்ன பதில், “ஃபர்ஸ் பன்தா ஹே (இது எங்கள் பொறுப்பு)” என்கிறார். போராட்டங்களில் பங்கேற்க வேண்டியது தங்கள் கடமை என வெவ்வேறு தலைமுறைகளை சேர்ந்த பெண்களும் நினைக்கிறார்கள்.

இந்திய தொழிற்சங்க மையத்தின் கீழ் ஒருங்கிணைந்திருக்கும் அங்கீகாரம் பெற்ற சமூக சுகாதார ஆர்வலர்- (ASHA) தொழிலாளர்கள், போராட்டத்திற்கு ஆதரவளிக்க ராஜஸ்தானின் ரௌட் பகுதியில் இருந்து வந்திருக்கிறார்கள். போராட்டக் களத்தில் ஒரு கூடாரம் அமைத்து, போராட்டக்காரர்களுக்கு இலவசமாக மருந்துகள் கொடுக்கிறார்கள். இக்குழுவின் தலைவரான பூனம், “ நிறைய பெண்கள் வயல்களில் வேலை செய்கிறார்கள். கார்ப்பரேட்களை விளைநிலங்களை கைப்பற்றினால், பெண்களை துரத்த மாட்டார்கள் என்பதற்கு ஒரு உத்திரவாதமும் இல்லை. இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கப்பட வேண்டும். கோவிட்-19 வேலைக்கு எங்களுக்கு, ஆஷா தொழிலாளர்களுக்கு, இரட்டை ஊதியம் கொடுக்கப்படும் என வாக்குறுதி கொடுத்தார்கள். ஆனால், அரசு எதுவும் கொடுக்கவில்லை” என்றார்.

டிசம்பர் 5 அன்று, விவசாய தலைவர்களுக்கும் மத்திய அரசுக்கும் நடந்த ஐந்தாவது பேச்சுவார்த்தை வெற்றிகரமாக முடியவில்லை. “அரசு பின் வாங்குகிறது. அவர்களுடைய நிலைப்பாட்டில் ஒரு மாற்றம் இருக்கிறது. விவசாய அமைச்சர் நரேந்திர சிங் தோமரின் உடல்மொழியிலேயே அது தெரிகிறது” என்கிறார் பரம்ஜீத் கௌர் லந்திரன்.

இப்போது ஊருக்கு கிளம்ப திட்டம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்றால், “இப்போ தான் சமையலே செய்யத் தொடங்கியிருக்கிறோம்” என சிரிக்கிறார்.

(www.thewire.in இணையதளத்தில் சோபியா சலாம் எழுதிய கட்டுரையின் மொழியாக்கம்)

சுதந்திர ஊடகத்தை ஆதரிக்க

உங்கள் பங்களிப்பு, அரண்செய் ஊடகத்தின் சுதந்திரத்தை உறுதி செய்கிறது. இதன் மூலம் எங்களால் தொடர்ந்து சிறந்த செய்திகளை அனைவருக்கும் வழங்க முடியும். உங்கள் பங்களிப்பு எவ்வளவு சிறிதாயினும் அல்லது பெரிதாயினும் அது எங்களின் எதிர்காலத்திற்கு மிகவும் அவசியமானது.

மற்ற சில பதிவுகள்